Aciz bir kul
Binbir türlü nimetten,
Haramları kaybetmeye alıştık
Binbir türlü insandan,
Kötüleri kaybetmeye alıştık.
Şehitler yolunda,
Bedenimizi kaybetmeye alıştık
Bir uçurumun kenarında
Yanlızlık ve çaresizlik
Bağırıyorum - duyan yok,
Konuşuyorum - anlayan yok...
Suça sürüklenen duygularım
Elini çekmiş kalbimden
Bir meleğin sükûtudur sevmek;
Kendi ıssızlığında, dokunmadan...
Gözünün hiza aldığı ufka haram düşürmeden,
Bir aslan heybetiyle beklemektir kapısında.
Yusuf’un kuyuda taşıdığı o ilk sır gibi,
Bir gün değil, bir asır boyunca temiz sevmeli.
Bir gelin, bir damat
Pervasızca savruluyor sahnede.
Gözleri kör eden o şaşalı ışıklar,
Saçma sapan bir heves uğruna
Gözden çıkarılan o büyük servetler...
Kurulur mizan Hakk'ın huzurunda
Verilir hesap Hakk'ın karşısında
Cezasız kalmaz Hakk'ın mizanında
Tövbe faydasız Hakk'ın divanında
12.10.25
Yirmi beş yıl: Bir cesedin üzerinde tepinen atlar gibi geçti.
Ben ki, toprağın nabzını betonların arasında arayan adam,
Kendi sesimden ürkerek büyüttüm bu kavgayı.
Şimdi ellerim, bir şehrin trafosu kadar tehlikeli
Ve kalbim, bir mültecinin son ekmeği kadar sahipsizdir.
Bir çocuk düşün hayalleri var.
Hayalleriyle birlikte sevinçleri var.
Savaşın ortasında masum çığlıkları var.
Bir kelebek kadar ömürleri var.
Umut dolu yarınları var.
Ağır bir caddeyi yarıp geçiyorum;
başım göğe çakılı bir mıh, adımlarım mermer kadar sert.
Siz buna “kibir” diyorsunuz, ben “omurga” diyorum;
çünkü biliyorum, rüzgâra eğilen başın üzerindeki gökyüzü çürür.
Sohbetiniz ucuz, sevdalarınız pazarlık konusu,
bir kadının bakışına serilecek kadar bol değil vaktim.
Korkuyorum...
Yüzleşmekten korkuyorum;
Ukbaya göçüp hesap verememekten.
Bersîsa gibi düşmekten şeytanın kuyusuna,
Şeytanın gölgeme musallat olmasından...
Sa’lebe gibi dünyaya dalarak
Kâinattan sesler yükseliyor
Ufka bakarak,
Bereket nidaları geliyor
İnsanlığın üzerine...
Sonsuz bereket toprak yüzeyine
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!