Kâinattan sesler yükseliyor
Ufka bakarak,
Bereket nidaları geliyor
İnsanlığın üzerine...
Sonsuz bereket toprak yüzeyine
Merhamet yüklü bir sağanak gibi iniyor
Kırılıyor asırlık uykusu tohumun
Ve gök, mavisini bir dua gibi
Yeryüzünün mahzun avuçlarına bırakıyor.
Artık ne hüzün kalıyor geriye, ne de kuraklık
Zamanın nabzında vuran bu eşsiz ritim
Bize o beklenen şafağı hatırlatıyor;
Kâinattan yükselen o muazzam nida
Şimdi bir çiçek kokusunda yeniden diriliyor.
Kayıt Tarihi : 7.04.2026 19:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bir manav köşesinde yağmurdan kaçarken yeryüzüne bereket geliyordu. Bizim kaçış olarak gordüğümüz yağmur toprağa bereket oluyordu. Kuraklıktan çatlayan toprağa umut oluyordu. Çiçekler, ağaçlar, hayvanlara yeni bir baharın müjdesi oluyordu. Tohumlar yeniden diriliyor, yeryüzü yeni bir seneye merhaba diyordu.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!