Kibir ve İnfaz Şiiri - Yunus Emre Gören

Ağır bir caddeyi yarıp geçiyorum;
başım göğe çakılı bir mıh, adımlarım mermer kadar sert.
Siz buna “kibir” diyorsunuz, ben “omurga” diyorum;
çünkü biliyorum, rüzgâra eğilen başın üzerindeki gökyüzü çürür.
Sohbetiniz ucuz, sevdalarınız pazarlık konusu,
bir kadının bakışına serilecek kadar bol değil vaktim.

Eyvallahım yok bu vitrinler panayırına,
ben sizin hizanızdan çıkalı çok oldu!
​Ama sanmayın ki yıkılmaz bir kaleyim ben.
Gece çöküp de şehrin o sahte gürültüsü çekildiğinde,
oda kabarır, duvarlar üstüme yürür.
Orada, o zifiri yalnızlıkta
kendi göğsümü kendi ellerimle yararım.
Siz beni muktedir sanırsınız,
oysa ben Allah’ın huzurunda bir yaprak kadar aciz,
bir toz tanesi kadar çaresizim!
Çünkü bilirim: kibrin amansız, tek hasmı O’dur.
Ve ben her gece kendi kılıcımla kendi boynumu keserim.

​Beni nasıl bilirseniz bilin;
ister bir meleğin kanatlarına yazın adımı,
ister karanlık bir iblis sayın gidişimi.
İnsanların diliyle örtülmez bir adamın hakikati,
sizin o çürük terazileriniz tartamaz benim kavgamı.
​Benim hesabım sizinle değil,
benim kavgam kulların sığ dünyasıyla hiç değil.
Bütün derdim, bütün çırpınışım;
O’nun sonsuz azameti karşısında kendi aczimle diz çökmek
ve o çırılçıplak hesap gününde
alnı ak bir yalnızlıkla durabilmektir.

14.08.26