Arafta Bir İmdat Şiiri - Yunus Emre Gören

Zifiri bir gece, uçurumun en keskin ucunda duruyordu ruhu. Gökyüzü, sanki tüm yaşanmışlıkları yutmak isteyen bir mürekkep deniziydi. Aşağıdaki karanlık, ona "gel" diye fısıldıyor; kalbi, suça sürüklenen yorgun duygularından elini eteğini çekiyordu. Çaresizlik, genzinde zift tadı bırakan dilsiz bir feryattı. ​Tam o an, ecelin ritmik çanları kulaklarında zonklarken, rüzgârın içinden ince bir sızı gibi süzüldü ezan sesi. Gökyüzündeki o kurşun gibi ağır, süngerleşmiş bulutlar sanki onun dökemediği gözyaşlarını yüklenmiş, Yaradan’dan bir "boşal" emri bekliyordu. ​Uçurumun kenarında Azrail ile göz göze gelmişken, ezan ruhuna taze bir kan gibi yürüdü. Yere baktı usulca; orası bir son değil, belki de alnını koyacağı en alt basamaktı. O siyah bulutlar çığlıklarını kusmadan hemen önce, karanlığın içinden bir kapı aralandı. Ölümün ritmi, yeni bir hayatın izlerine bıraktı yerini.