Akşamüstlerinin o ağır ve gri göğü altında,
İçinde tıkandığın o eski, o suskun beton odalara
Ve ruhuna sırf kalabalık olsun diye eklenen emanet gölgelerin üstüne,
O hırçın, o baştan çıkarıcı rüzgârın çökmesi ne güzel.
Çünkü insan, ancak büyük bir gürültüyle sarsıldığında
Anlıyor neyin yük, neyin nefes olduğunu.
-l-
'yok olmak üzere çıktığım koşuda
h e r - m o l a d a
bana su veren biridir sevgili
öpmeye / sevmeye
Devamını Oku
'yok olmak üzere çıktığım koşuda
h e r - m o l a d a
bana su veren biridir sevgili
öpmeye / sevmeye




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta