Büyük ve Kutsal Bir İtiraf Denemesi

​Gök her zaman oradaydı da uçurtmaları indiren benim,
Hiçbir şey söylemeden, sessizce ve sanki haklıymışım gibi.
Renksiz bir gökkuşağı kaldı geriye, herkesin unuttuğu bir mesai saati,
Uçaklar benim, o gökyüzünü yırtan bombalar büsbütün benim,
Dağlar, o dumanlı dağlar ve namlunun soğukluğu ellerimdedir,
Benimdir bu bitmek bilmeyen tütün kokulu, o büyük savaş.

​Bir çocuğun ekmeğine baktım, uzun uzun baktım ve aldım,
Çünkü tokluk öyle bir emzirdi ki beni, büyüdüm ve acımasız oldum.
Şimdi hangi yetimin babasızlığına baksam, orada kendimi görüyorum,
Bir kentin bütün meydanlarında, suçüstü yakalanmış bir adam gibi.
​
O parayı da ben verdim o takım elbiseli, o mühim beye,
Al dedim, harca bu dünyayı, harca bu eski insanlığı,
Nasıl olsa cebimizde her zaman bir şeyler eksik kalıyor.

​Sözü uzatmanın bir anlamı yok, bunu siz de biliyorsunuz,
Ben yaptım, her şeyi, bu bitmek bilmeyen akşamları ve bu çaresizliği ben yaptım!
Faili benim bu tarihin, bu kırık dökük caddelerin, bütün bu suçların.
Boşuna yormayın kendinizi, boşuna almayın günahlarını
O ahlaksızların, o korkakların ve o dükkan camlarındaki gölgelerin...