Mülkiyeti Bendedir Bu Yangının

​Kaskatı bir sessizlik seçmiştim o akşam duvardan,
Çerçevesine sıkışmış mağrur bir kadın portresi...
Yüzünün çizgilerine yapıştırmıştım bakışlarımı,
Gözlerindeki o donmuş nehre odaklamıştım zihnimi.
Dünya dönsün varsın, ben durduğum yerde kalmıştım,
Zamanın eriyip aktığını seyretmiştim o loş odada.

​Önce hatları silinmişti etrafından, rengi solmuştu odanın,
Sadece o tuvaldeki gölge kalmıştı evrende, bir de ben.
Sonra, o boşlukta kendi ellerimle var ettiğim,
Hücre hücre, nefes nefes benim yarattığım o cansız resmin,
Ahşap çerçevesini kırıp gizlice,
Bana doğru koştuğunu sanmıştım.

​Dudaklarındaki o alaycı, o bıçak sırtı "deli" fısıltısı...
Bakışlarına çöken o buzdan şaşkınlığı infaz et şimdi.
Kör bir tuvali bile duvarından söküp yürüten bendim;
Kendi yarattığı serapta boğulan o adamı iyi tanı.
Ben hiç yoktan bir menzil uydururum da kendime,
Kollarımı açıp o uçsuz bucak boşluğu kucaklarım böyle.

​Sen ister bir adım at, ister gölgende kal;
Bu kurak bozkırı ateşe veren rüzgâr senin değil.
Şaşırma, çek gözlerindeki o hayret perdesini;
Mülkiyeti bendedir bu amansız yangının.
Aşk benimdir,
Benimdir bu asil delilik.