Sarkaçların kirli yorgunluğu, o dar kalıplı göğüs kafesi
Artık bir teşhis değil bu, ne de düpedüz delilik.
Kuyularda unuttuğun o adam uyandı birden,
Dünyayı bir çatlak arasından seyreden o adam,
Yararak kaskatı uykusunu fırlattı ilk keskin bıçağı.
Ah, siz beni ne bilirsiniz!
Bakmayın öyle köşemde uslu uslu durduğuma.
Tersim terstir benim, milim esnemem!
Hele bir damarıma basın da görün,
Öyle bir gazaba gelirim ki alimallah,
Kulaklarım iflas eder, ağzımdan çıkanı duymaz!
Toprak çekiyor üzerindeki soğuk yorganı,
Mermerdeki isim siliniyor önce.
Yabancı bir nefes doluyor ciğerlerine,
Yerden göğe doğru süzülüyor yağmur.
Bir veda değil bu onun için;
Dünyanın gürültüsüne mecburi dönüş.
Mürekkebi kurumuş hatıralar basılıyor matbaamda,
Tirajı yüksek yalnızlıklar satıyorum her sabah.
Birinci sayfada parlak ışıklar, yabancı kahkahalar,
Kuşe kağıttan hayatlar yaldızlı puntolarla...
Paslı raptiyelerle tutturulmuşum zamanın yakasına,
Sonra bir gün anlarsın, her şeyi dar bir gömlek gibi giyindiğini
Bu doymak bilmez iştah, bu "benim" diye bağıran plazalar, cam ekranlar ve betonlar
Her şey bir gün bizi o dilsiz ve upuzun son durağa taşımak içindir.
Biz ki bir karış toprak için dünyaları yakacak kadar çılgın ve esmeriz,
Unuturuz, dünyanın bizi önünde sonunda bir avuç tozla ağırlayacağını
Ve o tozun hiçbir dijital kayda, hiçbir hesaba sığmayacağını bir gün unuturuz.
Kuşan gövdenin o ipekten zırhını henüz vakit varken
Dizlerinde rüzgârı emen o deli atlar nallanmışken
Şimdi, tam şimdi ateşe vermelisin o ürkek bekleyişleri.
Yarına devredilen her sevinç, bir intihar provasıdır;
Kendi gölgesini vuran kör bir avcı gibi insan,
Erteledikçe kurutur ömrün o gürül gürül akan çeşmesini.
Göç yollarının kamburu
nihayet düştü sırtımdan,
O yaban tavanlar, o hırpalayan yokuşlar
geride kaldı.
Bakışımın ardında hiçbir şeyi yansıtmayan bir ayna var
Ve hissimin raylarından yolcusuz trenler geçiyor.
İçimde bir yerlerde ikiden fazla kez doğruyu gösteren bir saat,
Durmakla çalışmanın tam ortasında,
Yalnızlığıma kurulmuş.
Gece yarısı bir kamyon klaksonu çalar,
Yükü doğduğum ev kadar ağır...
Duvar kilimleri, hasırlar, kalaylanmış kap kacak,
Önde bir hamalın yanına sığışır çocuk bedenim.
Tavşanlar kaçışır gözlerimdeki gurbet ışığından,
Önümde toprağın tozu dumanı,
Çaldığın kalbimi tef eyleyerek,
Hanende olmuşsun, duydum vefasız.
Aşkımı dilinden def eyleyerek,
Gül gibi solmuşsun, duydum vefasız.
Ağyarın bezminde çalan sazende,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!