Cesaret isterdi dipsiz siyahıma siyah katmak,
Gözü kapalı, fırtınanın sinesine bir hançer gibi saplanmak...
Oysa sen, parmak uçlarında toprağın uyuşuk güveni,
Kıyıda bir gölge gibi basacağın yeri aradın durdun.
Şimdi o daracık, o rüzgârsız fanusunun içinden,
Seni düşünmek, bir nehrin denize dökülürken
Ceketini iliklemesi gibi asil ve telaşlı.
Dilciler varsın arasın o gizli özneleri kâğıtlarda,
Ben senin her cümlende, her virgülün boyun büküşünde
Gözlerinin gurbetini okuyorum, o göç yollarını, o kuş uçuşlarını.
Bırak o soğuk sayıklamaların çetelesini,
Hangi kantar tartabilmiş ki göğsündeki o dilsiz göçü?
Yüzünün yamaçlarında gezinen o ince yarıklar;
Gözlerini yumduğunda içine sızan,
Karanlığın kendi teninde açtığı sessiz su yolları sadece.
Ve şakaklarındaki o ince tel tel gümüş,
Düşünüyorum da şu garip dünyada,
Her şeyin bir sebebi var elbet.
Mesela şu bulutlar durup dururken dolmaz,
Bu rüzgâr böyle deli esmez.
İşten çıkmışım bir akşamüstü,
Kolektif bir rahimdi koca bir mahalle,
Dünya dediğin, bizim sokakların haritası kadardı zaten.
Şefkatle emzirilen masumiyetimizdi çocukluk;
Her eşikte bir anne duasının zırhı,
Her avluda bir baba çınarının gölgesi...
Duvarların cüret edemediği hudutları,
aslında bir yağmur fısıldamıştı o karanlık anonsu
allahı var yukarda o kadar da insafsız değildiler
büyük harfli adamlardı, üniformalı ve kimliksiz
bildirmişlerdi resmi bir tebliğ gibi yalnızlığımı
yani biliyordum bayım, o karakol sükutunu
Beni gölgemle baş başa bırakıp
Böyle ansızın kaçmak da neyin nesi?
Hani binbir ısrarla yürümeye ikna ettiğin,
O çıkmaz yolun daha en başında...
Bir gün, işte tam o anı hatırla!
Sırılsıklam kaldırımlarında yürüdüm bu kentin,
Önümde uzanan iki yoldan gayrısı uçurumdu.
Her köşebaşında bir karar bekledi gözlerim,
Gece, sarsıcı bir terazi gibi kuruldu içimde.
Bir ihtimaldi dudaklarının kıyısında uyanmak,
Geniş açılı odaların daralan tavanı altında,
Saat kalbimi kemiren bir tıkırtı sadece.
Görünmez iğnelerle dikilmiş gölgeler,
Adımları siliyor, sesleri yutuyor,
Bir tek ağırlık kalıyor omuzlarda:
Yabancı ellerin çizdiği o eğri çizgi.
Anlamıyorlar Murat, bunu bir yere yazmalı
Bir tuşun ucunda duran dünyayı görmüyorlar.
Onlar ki yalanın o tüylü, o sıcak yatağında
Kendi karanlıklarını bir kale gibi görmüşler,
Gözleri parlıyor karanlığın o muazzam konforunda.
Bizse oturmuşuz, elimizde yılların yorgun süzgeci,


Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!