Derinlerin Serenatı Şiiri - Murat Avcı Ozan

DERİNLERİN SERENATI

I.

Bilek boyu çalkantıda gerdan kıran gölgeler,
Dünyanın kadife dişlilerinde erir,
Sığ sulardan devşirme konforlu masallarla.

Oysa kökleri dehlizlerin nabzından beslenen nehir,
Yutar kıyıdaki o tıkırdayan çakıl seslerini;
İçer kendi lacivert çukurunun zehrini,
Kurutur yüzeyde salınan en gürbüz yankıyı.

II.

Anlamak; şakakta durmadan kıvılcımlanan kurşuni şafak,
Uykuyu kalbinden hançerleyen o keskin, o dik uyanış...
Göz kapaklarında mühürlenen o devasa tenhalık,
Genişletir ruhun sırılsıklam çeperlerini.

İşte bu yüzden dar gelir kentlerin en dikişli gölgesi;

Sığmıyorsan zamanın o nefes nefese kafesine,
Kendi ormanını emzirmiştir göğsündeki yabani sancı.

III.

Bir yaprağın daldan ayrılışındaki gizli fay hattı,
Bizim gibilerin göğsüne saplanmış o dikey çividir.
Zihnin elmas neşteri vaktin ilmeğini söktüğü an,
Emanet hikayelerin koynunda üşür, uyuyamaz olur kalp.
Yırtılır takvimlerin o hileli, kireç kokan sargıları,
Geriye sadece iskelesi kalır, un ufak olan dünyaların.

IV.

Kıyıda oynaşanlar, kendi teninin mezarını taşıyan birer canlı kadavra;
Yaşarken bir tabela gürültüsü, bir isim köpüğü sadece dudaklarda.
Ölümleri, hiç var olmamış bir gölgenin silinişidir aynalardan,
Toprak kapandığında üzerlerine, gerçekten ve bütünüyle ölürler.
Oysa derin suların ketum sarayında can çekişenler öyle mi?
Onlar gömüldükçe fırtınaların emzirdiği o hırçın toprağa,
Bıraktıkları dikey uçurumla, asıl o zaman kazınırlar zamanın alnına...

V.

Bu yurtsuzluk, boynu bükük bir sürgün tütünü değil;
Farkındalığın sert, yalın alnında açan lekesiz bir yaban çiçeğidir.
Zekanın sezgiyle gerildiği o buzdan kavisli yayda,
Yalnızlıktır avuçta kalan, o en yalın, o keskin bıçak sırtı ödül.
Ve tutunamamak o sağır, o killi zeminlerin sığ saksısına,
Köklerden kurtulup, baştan aşağı bir gökyüzü olmanın o en görkemli şölenidir.

Murat Ozan Avcı

‎