Küllerinden doğan kadın Şiiri - Cem Eyüb ...

Küllerinden Doğan Kadın

Onu güçlü yapan,
Hiç ağlamamış olması değildi.
Kimsenin görmediği gecelerde
Sessizce gözyaşı döküp,
Sabaha dimdik kalkabilmesiydi.

Hayat defalarca sınadı onu.
Kırıldı...
İncindi...
Yoruldu...
Ama hiçbir acının önünde diz çökmedi.

Sırtına yükledikleri yükler ağırdı.
Yine de şikâyet etmedi.
Çünkü biliyordu;
Bazı kadınlar,
Omuzlarında yalnızca kendi hayatını değil,
Bir ailenin umudunu da taşır.

Kimse alkışlamadı verdiği mücadeleyi.
Kimse "İyi ki varsın." demedi belki.
Ama o,
Kendi yaralarını kendi sardı.
Kendi karanlığında kendi ışığını yaktı.

Bir gün sustu diye
Yenildi sandılar.
Oysa suskunluğu,
Kavgadan vazgeçmek değil,
Kendini korumayı öğrenmekti.

Artık kimsenin sevgisiyle var olmuyor.
Kimsenin onayıyla değer kazanmıyor.
Çünkü en büyük gücün,
Kendine duyduğu saygı olduğunu öğrendi.

Ne fırtınalar geçti içinden,
Ne mevsimler eksildi ömründen...
Yine de gülümsemeyi unutmadı.

Çünkü biliyordu...

Güçlü kadın;
Sesini yükselten değil,
Karakterini eğmeyendir.

Kalbi kırıldığında bile
İyiliğinden vazgeçmeyendir.

Düştüğü yerden kalkıp
Başkalarına umut olabilendir.

Ve unutma...

Bir kadının gerçek güzelliği,
Yüzünde değil;
Kırılmış olmasına rağmen
Hâlâ sevgiye, umuda ve hayata inanabilen
Yüreğinde saklıdır.

İşte bu yüzden...

Güçlü kadın, fırtınadan kaçan değil;
Fırtınanın içinden geçip,
Rüzgâra adını öğreten kadındır.