Poyraz Özbey Şiirleri - Şair Poyraz Özbey

Gecenin mehtabında güneşi koklarken,
Çöp kovalarının dışındaki sahte güller gelir aklıma.
Dağların ardından içimdeki öksüze uzatırım elimi.
Yıkılır birer sırtlan, serçeler, bir bir akbaba.
Ve karıncanın o büyük ayakları...
Her şey engel olur.

Ah Canımın içi
Uçurumların gölgesisin,
Dağların yaslı yüzü,
Yolunu bitirmiş göçmen kuş sürüsüsün.
Hırkasını kaybetmiş bir derviş.
Ah Canımın İçi,

Seni bir saat ileri almışlardı,
Beni bir saat geri…
Aynı gökyüzüne baktık ama,
hiçbir zaman aynı vakitte değil.

Sen sabah uyandığında,

Ben, suskun bir çağrının ilk hecesiyim,
Yarısı yangın, yarısı dua gibi duran…
Bir çocuğun rüyasında unutulmuş kelime,
Bir annenin içli yutkunuşunda kalan…

Geceden çalınmış bir yalnızlıkla doğdum,

Gel gelelim sesinle
Gelemediğimiz yere,
Özlemin yankı olur
Issız gecelerime.

Bir adımdı, atmadık,

Bir damla düştü toprağa,
Sessiz, ince, usulca.
Kimse bilmedi, kimse duymadı,
Ama dünya değişti o anda.

Bir kuş kanat çırptı uzaklarda,

Bir insanın içinde ne varsa
hepsi sessizlikle örtülüdür.
Kimse görmez.
Ama gece olunca
o sessizlik ses vermeye başlar.

Ben seni,
Bir dağın yalnızlığıyla sevdim.
Rüzgârı taşırken bile susan,
Ama içinden hiç eksilmeyen bir fırtınayla…

Toprağın bildiği bir sevda bu,

Bir bahar düşürdüm avuçlarımdan,
geri dönmedi—
çimenlerin hafızası silindi,
gökyüzü çiçek açmayı unuttu.

Yaz, kendini yaktı bir akşamüstü,

Senin sesinde yankılanır mısralar,
Her hecede bir anlam, bir bahar.
Kalemin dokunduğu her satırda,
Aşkın ruhumda filizlenip kök salar.

Sen kelimelerin en güzel melodisi,