Poyraz Özbey Şiirleri - Şair Poyraz Özbey

Gülümse…
Çünkü gülüşün—
kırık aynaları onaran bir bahar,
yorgun şehirlere nefes veren bir şarkı.
Umutsuzluk dediğin,
yalnızca gölgenin kısa bir uğrayışı.

Diken mi acıtır gülü,
Yoksa insan mı dokunur en derine?
Aynı dalda saklıdır hem bahar hem hüzün,
Bir yanıyla yara, bir yanıyla çiçek yine.
Sevda mıdır gülü sonsuz kılan,
Yoksa gizli acıyı saklayan diken midir?

Yollar uzun gurbet kısa
Özlem çeker gönül hasta
Sorarsan bizleri herkes yasta
Hoş gelmişsin gönül hoş gelmişsin.

Sen gideli gün bile doğmuyor

Sevilen var, seven yokmuş…
İşkence var, ölüm yokmuş.
Zaman durmuş, an donmuş,
Ama yürek hâlâ kor olmuş.

Suskunluk en derin yara,

Ben yokken de vardın sen.
İsmim yoktu.
Ama gözlerim senin silüetinde uyandı.

Sözler verildi…
Gece şahitti,
yıldızlar bile inanmıştı.
Ama insan en çok,
inandığı cümlelerin altında kalıyormuş.
Bir zaman sonra öğrendim;

Bir şehir var içimde,
hiçbir haritaya sığmaz.
Ne adı var ne sınırı,
ama senin adını her duvarda
gizli mürekkep gibi taşıyor.

Gökyüzü değilmiş insanı uzaklaştıran,
Bazı kalpler aynı şehirde bile kavuşamıyormuş.
Sen sustun,
Ben içimde bin cümleyle yaşlandım.
Adını anmadım belki
Ama hiçbir sabah senden habersiz doğmadı içime.

Ben kendimden önce vardım,
Henüz adı konmamış bir sessizlikte.
Ne doğdum, ne kayboldum—
Sadece oldum, eksildikçe.

Kalbim bir kırıntıdil konuşur,

Geceyi herkes karanlık sanar…
Oysa bazı adamlar vardır,
karanlığın bile korkup içine bakamadığı.
Bir insanın en büyük yalnızlığı,
yanında kimsenin olmaması değildir.
En büyük yalnızlık;