Bir zamanlar adını taşırdı kalbim,
Şimdi kendi sesimi öğreniyorum yeniden.
Sessizlik eskisi gibi ürkütmüyor beni,
İçinde kaybolmuyorum artık, içinden geçiyorum.
Seni sevmek bir mevsimdi,
Uzun, yorucu ama güzel.
Ama her mevsim gibi bitti,
Ve ben ilk kez kışı kabulleniyorum.
Aynaya baktığımda seni değil,
Kendimi görüyorum artık.
Eksik değilim sandığım gibi,
Sadece alışmışım seni “tamamlanmak” sanmaya.
Ellerin yok diye üşümüyorum,
Kendi sıcaklığımı buldum içimde.
Adını anmadan da gülünebiliyormuş,
Bunu bana zaman öğretti.
Geçmiş hâlâ içimde bir yerde,
Ama artık beni yönetmiyor.
Anılar bir yük değil şimdi,
Sadece geçmiş bir hikâye.
Ve biliyor musun…
Eğer bir gün tekrar sevecek olursam,
Bu kez kaybolmak için değil,
Yan yana yürümek için seveceğim.
Çünkü öğrendim—
Aşk, birine tutunmak değil,
Kendi ayakların üzerinde dururken
Birine eşlik edebilmekmiş.
Kayıt Tarihi : 17.04.2026 01:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
