Adı Kalmayan Adam Şiiri - Okan Sancakdar

Ne saltanat sürdü bu dünyada,
Ne de ardında servet bıraktı.
En büyük hesabı ay sonuydu,
Bir de dizlerindeki sızı.

Bayram gelince gülerdi biraz,
Çayını sessizce yudumlardı.
Kimse bilmezdi içindeki yükü,
Çünkü dertlerini yüksek sesle anlatmazdı.

Bir gece pencereyi kapattı,
Yastığını düzeltti usulca.
Sabah kapısı çalındı uzun uzun,
Açan olmadı.

Toprağa verdiler.
Cebindeki bozukluklar sayıldı,
Eski ceketi bir başkasına kaldı,
Anahtarı pas tuttu çekmecede.

Aradan birkaç hafta geçti.
Oturduğu sandalye doldu,
Çay bardağını başkası kullandı,
Sokağı onsuz da akşam oldu.

Adını söyleyen azaldı sonra.
Fotoğrafına toz kondu usul usul.
Sanki hiç yaşamamış gibiydi dünya;
Dünya, eksilmeyi pek bilmezdi.

Mezar taşına yalnız bir cümle yazıldı:

"İnsan en çok unutulunca ölür;
Toprak yalnızca son adresidir."