Küllerinden Doğan Işık Şiiri - Efsun Bkr

Omuzlarında dünyanın kadim yorgunluğu,
Gözlerinde feri çekilmiş bir akşamüstü sessizliği.
Parmak uçlarında kırık dökük hayallerin tozu,
Sanki her adımı, bitmek bilmez bir yokuşun izi.

Aynadaki yüz tanıdık ama bir o kadar uzak,
Çizgilerinde saklı binlerce uykusuz gece.
Ruhu, fırtınadan yeni çıkmış bir yaprak,
Dudağında asılı kalmış yarım bir hece.

Ama bak, tam orada...
O yorgun göğsün derininde bir nabız atıyor,
Kışın ortasında unutulmuş bir tomurcuk gibi.
Zamanın külleri altına sığınmış bir kor,
Usulca bekliyor uyanacağı o serin vakti.

Çünkü güneş, en çok yorulanın alnına doğar,
Ve toprak, en çok sızlayan yerinden çiçeklenir.
Avucundaki çizgiler birer yol olur sana,
Tükenmişlik dediğin, aslında yeniden ekilmektir.

Silkele üstündeki o ağırlaşmış bulutları,
Senin içinde koca bir gökyüzü saklı.
Bir nefeslik cesaretle açılacak kapıları,
Görüyor musun? Gelecek, sabrına çoktan razı.