Küllerinden Doğan Maraş

Küllerinden Doğan Maraş

Yaralar kabuk bağladı şimdi,
Ama unutulmadı o kara gecenin sessiz çığlığı.
Soğuk bir ayaz çökmüştü sokaklara,
Göğe yükselmişti enkazların ağır feryadı.

Bir şehir vardı; yıkıldı sandılar,
Duvarları çöktü, umutları sarsıldı.
Oysa her taşın altında bir dua,
Her kalbin içinde yeniden doğacak bir güç saklıydı.

Küllerin arasından filiz verdi hayat,
Bir fidan gibi uzandı göğe umutlarımız.
Yıkıntıların gölgesinden doğdu güneş,
Çünkü vazgeçmedi bu aziz toprağın insanları.
Sessiz kalan sokaklar kavuştu sesine.
Gözlerdeki hüzün hâlâ derinlerdeydi,
Ama umut ışık oldu herkesin yüreğine.

Demirciler Çarşısı’nda çekiç sesleri duyuldu,
Emek yeniden yazdı alın terinin destanını.
Ulu Cami’nin gölgesinde omuz omuza duranlar,
Birlikle sardı şehrin yaralı yanını.

Ahır Dağı şahittir bu büyük direnişe,
Gördü sabrı, gözyaşını, duaları.
Maraş yeniden ayağa kalkarken,
Dağlara yazıldı kahramanlığın hatıraları.

Çocukların sesi doldu yeniden parklara,
Bir şehrin geleceği güldü sokaklarında.
Acılar kaldı geçmişin derin izlerinde,
Ama zafer doğdu sabrın kollarında.

Unutmadık kaybettiklerimizi,
Adlarını taşıyoruz kalbimizin en güzel yerinde.
Her hatıra bir dua, her gözyaşı bir vefa,
Her yeni gün onların emanetiyle.

Şimdi ayağa kalktı o koca çınar,
Kökleri daha sağlam, dalları göğe uzanır.
Tarih bir kez daha yazdı altın harflerle:

Kahramanmaraş yıkılmadı…
Kahramanmaraş küllerinden doğdu.

Mustafa Aydoğan