Cennet kokulum Şiiri - Mustafa Aydoğan 2

Cennet Kokulum

Dokunamadım ipek saçlarına,
Saramadım seni bir kez kollarıma.
Gözlerini açmadan bu dünyaya,
Bir rüya gibi geldin, döndün sonsuzluğa.

Adını fısıldar geceler kalbimde,
Sevgin büyür sessizce içimde.
Hiç büyümedin, hiç ağlamadın burada,
Şimdi küçük bir meleksin gökyüzünde.

Hasretin içimde yanmayan bir ateş değil,
Sönmeyen bir kor gibi durur yüreğimde.
Yokluğuna alışmak öyle zor ki,
Sen eksik kalan en güzel hikâyemsin ömrümde.

Odanda susmuş eski ninniler,
Sana uzanmayı bekleyen eller var.
Gidişinle yarım kaldı hayaller,
Kalbimde açmadan solan güller var.

Ne sesini duydum, ne gülüşünü işittim,
Yine de seni sevgimle büyüttüm.
Görmediğim o masum yüzünü,
Her gece kalbimde taşıdım.

Sen toprağa değil, gökyüzüne emanetsin,
Kalbimde saklı en güzel hasretimsin.
Aradan yıllar geçse de değişmeyecek,
Benim cennet kokulum, sonsuz sevgimsin.

Yazar: Mustafa Aydoğan