Enkazın eşiğinde Maraş

Enkazın Eşiğinde Maraş

Enkazın eşiğindeyim ben,
Yıkılmış sokakların sessizliğinde.
Göğe yükselen toz bulutlarının ardında,
Yaralı bir şehrin kalbinde.

Enkazın eşiğindeyim ben,
Beton yığınlarında kaybolan dünümle.
Her taşın altında bir feryat saklı,
Her duvarda bir hatıra, bir hüzünle.

Bağrı yanık Maraş’ım benim,
Nice acılar gördü bu toprak.
Ama her yarasında saklıdır,
Yeniden doğacak bir umut, bir bayrak.

Enkazın eşiğindeyim ben,
Trabzon Caddesi’nde ağır adımlarla.
Ulu Cami suskun bakıyor göğe,
Çarşılar bekliyor eski hatırlarla.

Bir zamanlar çocuk sesleri vardı,
Bayram sabahlarında sokaklarında.
Şimdi annelerin gözyaşı saklı,
Sessiz kalan duvarlarında.

Enkazın eşiğindeyim ben,
Ama boyun eğmedim karanlığa.
Ahır Dağı şahidim olsun,
Bu şehir yürüyecek yarınlara.

Küllerinden doğacak Maraş,
Yaralarını saracak elleriyle.
Çünkü bu şehir umutla yazılmış,
Dimdik duracak yüreğiyle.

Enkazın eşiğindeyim ben,
Ama son değil bu hikâye.
Kahramanmaraş yeniden yükselecek,
Işık olacak gelecek nesillere.

Yazar: Mustafa Aydoğan