Küsmüşüm kaderime Şiiri - Mustafa Aydoğan 2

Küsmüşüm Kaderime

Bir yaprak misali rüzgâr önünde,
Savrula savrula yoruldu gönül.
Nice umutların solduğu yerde,
Kendi zindanına kuruldu gönül.

Ne uzanan bir el, ne tutunan dal,
Gençliğim nerede, söyle ey hayal?
Ey hayat, benden de canımı al,
Gülmeyi unuttu, darıldı gönül.

Bağlandı yollarım, sustu sokaklar,
Gönül bahçemde kurudu çiçekler.
Gözümden süzülen sessiz ırmaklar,
İçimde ağladı, duruldu gönül.

Ne bahar bıraktı felek, ne yazım,
Yarım kaldı türküm, kırıldı sazım.
Kime anlatsam ki içimde nazım,
Sustu feryatlarım, yoruldu gönül.

Geceler yoldaşım, dertler sırdaşım,
Dinmedi ömrümden gözümün yaşı.
Eğildi yılların altında başım,
Tahtından devrildi, kırıldı gönül.

Kadere küsmüşüm, yollara dargın,
İçimde bir çocuk ağlar yorgun.
Böyle mi geçecek ömrümün sonu?
Hayata bağından vuruldu gönül.

Kapattım kapımı bütün cihana,
Sığmadı acılar küçük zamana.
Yürüdüm ömrümü sessiz yana yana,
Menzile varmadan yoruldu gönül.

Mustafa Aydoğan