Mihrican Tunç Şiirleri - Şair Mihrican Tunç

Her adım biraz eksiltir insanı,
Biraz da tamamlar
Kimi yolda kaybolur,
Kimi kendini bulur.
Taşına tozuna aldırmadan,
Yürüyenler bilir;

“Adı Söylenmeyen Bir Yaradan”

Seni sevmek…
İçimde sessiz bir yangın gibi başladı,
kimse görmedi ama ben kül oldum,
sen ise hiç yanmadın.

Gönül kimi severse
Kalp orada yeşerirmiş
Ve şimdi elimi kalbime götürdüm
Hisset desem hissetmezsin
Gör desem göremezsin
Hiçbir toprağa gerek kalmadan

Anlamı vardı
Her bakışın.
Her gülüşün , her öfkenin .
Anlamı vardı,
Hasretimin, masumiyetin.
Anlamı vardı,

Bazen geçmişin sessiz çağrısını duyar insan ...Bir melodi, bir rüzgar, bir kokuyla başlar o davet. Kalp , anılara dönmek ister; çünkü orada hala eksik kalan bir parçası vardır.Ama söz verilmiştir, İnsan kendine ... Ve İnsan her hatırlayışta biraz daha susar ; çünkü bazı özlemler, sadece içten içe yaşanır, söze değil sabra yazılır.

Sessizlik bazen en gürültülü halidir insanın .
Rüzgar durur, söz susar, ama içte dalgalar büyür.
Kendinden kaçan , sonunda yine kendine varır.
Çünkü en derin fırtınalar, içimizde kopar.

Bazen bir hüzün saklarsın içinde,
Bazen de çocukluğun masumiyeti dökülür kirpiklerinden .
Her bakışında yeni bir hikaye büyür,
Ben de o hikayenin sesiz tanığı olurum.
Ve bil ki...
Gözlerin ,

İnsanlar dünyayı siyah ve beyaz diye basitleştiriyor,
Oysa hakikat , kirlenmiş bir grinin içinde kaybolmuş durumda .

Yıllar geçti, mevsimler değişti...
Biz gerçek aşkın varlığına kendi hikayemizden değil ,
başkalarının masalından şahit olduk.
Ve anladık ki ... Sevdiğini toprağa veren o sessiz hikayede saklıydı bunun en ağır yüzü...

Bazı satırlar, İnsanın en saklı hallerinin kelimelere ihtiyaç duymadan gözlerde açığa çıktığını anlatır;
Hüzünle masumiyetin aynı bakışta buluştuğu o anlar, bir kalbin başka bir kalbe en gerçek , en savunmasız haliyle dokunduğunu gösterir.