Mihrican Tunç Şiirleri - Şair Mihrican Tunç

İçimden aldığın Denizin
Hangi mavisiydin
Buz gibi yalan akıyor
Okyanuslarından,
Denizleri Okyanusları geçtim.
Ben Aşk'a Aşık olandım.

Gönlüme bahar gelir mi?
Ayaz vurmuş ömrüme.
Çektiklerim yetmez mi?
Dağ başıma yalnızlığıma ,
Bahar gelir mi? Acımı şarap gibi içtim.
Yine kimselere demedim ,kanım kızılcık şerbeti.

Değmeyecek yüreklere
Değmeyecek değerler verdik
Bitmeyen ahları
Değer bilmeyen yüreklere verdik

Hayat hoyrat esen bir rüzgar

İnsanoğlu yürür ince bir çizgide ,
Biri yaşam , diğeri ölüm gizli.
Her adım bir nefes, her nefes bir hesap,
Ama çoğu zaman farkında değiliz biz bunu.

Yaşam kısa , biz uzun sanırız,

Heba oldu dünüm, savrulur halim,
Gözlerim yorgun, içim virane .
Bir ben mi karayım, dünya alim,
Beyazı giyinen hep cefahane.

Zamanın aynası kırık, solgun,

Herkesin dolabında bir ceset var;
Kiminki çürümüş, kiminki hâlâ sıcak…
Hayat, bir cellât gibi dolaşır aramızda,
Bir bakarsın gülüyor, bir bakarsın kana bulanmış.

İnsan dediğin garip yaratık:

Yollar uzun , yürek bazen yorar,
Rüzgar savurulur, zaman unutturur.
Kırılan her kalp bir gün yeşerir,
Küllerinden doğar insan bazen yorulur,
Düşersen kalk, unutma : bu da geçer.
Gülümse biraz , hayat sevilir,

Rahman sensin, Rahim sensin,
Ben bir kulum, yok hükmündeyim...
Yol göstermezsen, nereye gitsin
Bu yorgun akıl, bu sersem bedenim?

Gireceğim yere Sen'le gireyim,

İçimde bir hüzün var, adı insan utancı,
Bir çocuk susar, büyür dünyanın yalanı.
Toprak erken tanır küçücük bedenleri,

Bazen bazı yolculuklar kavuşmak için değil,
Gönülde sessiz bir iz bırakmak içindir…
Adımlar varır menzile, kalp kalır yarım,
En derin hikâyeler, hep eksik bitendir…