Mihrican Tunç Şiirleri - Şair Mihrican Tunç

Bir zamanlar yıldız doluydu göğüm,
Sen gittin, söndü her umut, her öyküm.
Rüzgar bile sensiz üşütür teni,
Sensiz her gece, bir ömrün hüküm.

Gözlerinde başlardı sabahlarım,

İyi olacağım biliyorum
Çünkü ;
Sen varsın yaslanacak
Hayalde olsan sensin dayanak
Sen benden hiç gitmedin
Ben sana gelemedim

Yıllar boyu sustu gönlüm,
Issız gecelerde dondu sözüm.
Umutsuzken ben kendi içimde ,
Bir ışık doğdun, açtın özüm.

Gözlerinle başladı bahar,

Bazen kal diyemezsin
Gidişinin izleri mıh gibi saplanır
Onu sığdıramadığın yüreğin de
Gidişini görürsün
Tutamazsın, kal diyemezsin
Gitmiştir oysa

Sensizliği yaşıyorum, Hüzünlerimin ortasında
Yürüyorum dikenli yoların kıyısın da
Geceme vuran ,Ay şafakta
Yürüyorum ömrümün en olmazında

Gözlerimin perdesine vuran yalnızlığımda

Acıtıyor içimi bakışların, çocuk
Bu dünya kirlendi, kirletildi çocuk
Masumdu gülüşlerin, Masumdu sevinçlerin
Kirletilmiş dünyanın, yeşeren sesiydi gülüşlerin
Kanatma sevinçlerini çocuk

Yağmurun altında yazdım adını,
Rüzgar savurdu, kalbim tuttu gölgeni.
Bir bakışınla doğdu içimde güneş,
Ama hayat... hep gölgeyle sınadı bizi.

Yorgun günlerde sığındım sesine,

Bedenler Toprakta
Ruh başka diyarlar da
Bedenlerin hapsettiği ruhlar
Özgürdü gök mavisi bulutlar da

Yağmur kara toprağa Aşık

Bir sessizlik büyüdü aramızda,
Ne adı vardı, Ne zamanı...
Gözlerinle yazıldı kader,
Kalbim seni okudu... Sessizdi kelimeler

Gözlerin;

Kendime sözüm olsun, artık vazgeçmeyeceğim,
Giden her sevgiyi, sessizce izleyeceğim.
Kırık kalbimi sarmak, bana düşecek, görev
Her yara bir ders, her hüzün bir özlemle gelecek.

Kendime sözüm olsun, başkalarına boyun eğmeyeceğim,