Nefret Şiiri - Cem Eyüboğlu

Nefret

İçimde büyüyen bir şey var,
Adını koyamadığım,
Ama susturamadığım.
Ne zaman seni düşünsem,
Kalbimde bir yangın başlıyor.

Bir zamanlar sevdiğim yerden
Şimdi nefret filizleniyor.
Ne garip…
İnsan en çok sevdiğine mi yabancılaşır,
Yoksa en çok orada mı kırılır?

Sesin bile ağır geliyor artık,
Bir zamanlar huzur veren o ton
Şimdi içimi tırmalayan bir yankı.
Gözlerin…
Bir zamanlar sığındığım yerdi,
Şimdi bakmaya bile tahammül edemediğim.

Söylenmemiş sözler birikti içimde,
Her biri keskin bir bıçak gibi.
Ama ne sana ulaşır,
Ne de beni rahatlatır.

Unutmak istedim,
Ama unutmak bile bir bağ gibi kaldı sana.
Ne senden kurtulabiliyorum,
Ne de seni affedebiliyorum.

Nefret dediğin şey
Aslında bitmemiş bir sevgi midir,
Yoksa içimize saplanan bir hatıra mı?
Bilmiyorum…

Bildğim tek şey şu:
İçimde hâlâ sen varsın,
Ama artık sevgi gibi değil—
Bir yara gibi.

Ve bazı yaralar vardır,
Kapanmaz…
Sadece insan,
Onlarla yaşamayı öğrenir.