Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Uzakta kaldım beklediğim ne belli değil.
Her şey yolunda sandığım yıllarım heba.
Bırakmışlar içme öyle bir his, dayanılmaz.
Bu hal artık mıh gibi saplanır yerinde duramaz.
Uyandırılmış kör karanlık şeytanla danışık.

Gün bitti, her gün gibi tanıdık bir yerdeyim.
Bir ben ve dört duvar beş kişiyiz şimdi.
Saadetin adını sanını duymayan beş kişi.
Ayrımı kalmadı gece ve gündüzün çoktan beri.
Gece oldu mu sadece bir yanım kalır çökük.
Çok tan tası tarağı bir çırpıda bırakmalıydım.

Anlamı yok artık her ne varsa.
Ben artık her şeyden caydım.
Keşke tümden tiksinmeseydim.
Küstüm hızla alçalan buluttan.
Nedense, her ne varsa ağır mı ağır.
O yeşil gözler bahardı benim için.

Sisler içinden uzaklaşır bir gemi.
Sabahın körü, yok kimsecikler.
Neyi değiştirir yakın olması.
Gidilecek yer bura değil gurbet.
Kusur mesafede değil gidende.
Ayrılık nasıl, nerden çıktı böyle.

Ya Rab, zaman çığlıkla dolu.
Bilirim yanında kalmıyor edenin.
Aşikâr eylemler beni susturdu.
Eskisi gibi değilim ben artık.
Aklımdan çıkmıyor büsbütün.
Hangi yönden baksam yürür.

Bir şekil geçiyor evet olanda, bitende.
Hallediyorsun zaman zaman,
Ya da altında kalıyorsun bir şeyin.
Gelmiyor evet yardım istemek birinden.
Açıklayamıyorsun işte neden yalnızsın.
Nasıl söylenir nedeni; çok sevdiklerin.

Bilmem kaçıncı yorgunluk aşındırır kapımı.
Aşikâr olmaz, çıkmaz kalmış karanlıkta fecir.
Geçse de bedendeki yorgunluk, zihnim meşgul.
Bilinen zamanlar yetmez, dönmekte başka fecir.
Zaman rüzgâr sanıyor kendini okşuyor toprağı.
Ruhuma korku salmak peşinde, etkisi yok bende.

Karadan bir hasret.
Hem de kap kara.
Keşke olsa çocukça,
Kocamanca.
Vurur ansızın.
Su alır.

Ben senin zarif hallerini sevdim.
Bununla birlikte eksiklerini de aldım.
Sorma nedir diye,
Sen benden daha iyi bilirsin.
Olmamış hallerini,
Bir kalemde saymak istemem.

Türkü söylüyorum yürürken mezardan geçer gibi caddelerde.
Görsem kanıyor toprak ağaçsız, bu son eylül akşamlarında.
Gök yüzü kaybediyor maviliğini matemi karalar bağlatır.
Karanlıklar içinde yürür gül, neden açsın kapkara kalplerde.
Hazan günü geldi aniden açtı kapılarını her telden çalar.
Ömrümün son günleri de mi olacak mı böyle karma karışık.