Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Bilmem kaçıncı yorgunluk aşındırır kapımı.
Aşikâr olmaz, çıkmaz kalmış karanlıkta fecir.
Geçse de bedendeki yorgunluk, zihnim meşgul.
Bilinen zamanlar yetmez, dönmekte başka fecir.
Zaman rüzgâr sanıyor kendini okşuyor toprağı.
Ruhuma korku salmak peşinde, etkisi yok bende.

Karadan bir hasret.
Hem de kap kara.
Keşke olsa çocukça,
Kocamanca.
Vurur ansızın.
Su alır.

Ben senin zarif hallerini sevdim.
Bununla birlikte eksiklerini de aldım.
Sorma nedir diye,
Sen benden daha iyi bilirsin.
Olmamış hallerini,
Bir kalemde saymak istemem.

Türkü söylüyorum yürürken mezardan geçer gibi caddelerde.
Görsem kanıyor toprak ağaçsız, bu son eylül akşamlarında.
Gök yüzü kaybediyor maviliğini matemi karalar bağlatır.
Karanlıklar içinde yürür gül, neden açsın kapkara kalplerde.
Hazan günü geldi aniden açtı kapılarını her telden çalar.
Ömrümün son günleri de mi olacak mı böyle karma karışık.

Evet acıdır ki kirletilmiş beden ve ruh yapar yapacağını.
Kavgası kendiyle her ayda her haftada yorgun düşer gün.
Işık yoksa korkak, bir anda delice atlar uçurumlardan.
İnsan çoğu zaman aynı halde kalır boşu boşuna çaban.

Kıymet verirsen unutma önce sana karşı kabarır öz güven.

Bu hal durdu gitmez havasız kalan başımdan.
Dağ yaslanmış sanki, bir ağırlık var içimde.
Gözlerimin önünde düşmanca bini aşikardı.
Hayat mı sürüyorduk, düşüncesi mahvetti.
Olanca hengameye karşın bir tebessüm.
Oynasın oyalansın belki düşer eteğinden.

Bunca debdebe gürültü sağır edici.
Akıl ermez boşunaymış sevinçler.
Geldik gidemiyoruz kilitlidir kapı.
Susamışız tesadüfi karşılaşmalara.

Kayıtsız yanlış lahzanın vitir ettim tek.
Yanıyor pişmanlıkla akşam sefalarım.
Huzursuz ve fütursuz iner sular yek.
Hangi kanın bedelidir dolaşır durur.

Akşam geliyor akşam.
Rüzgâr mı taşıdı.
Burnumda mende,
Birde kekik kokuları.
Erçek’te, köyümde.
İlk satırlarımı orda yazdım.

Gün olur sokakları çamur,
Kerpiç evlerin bulunduğu köyde
Geçti bir kısmı çocukluğumun.
Umutsuzluk düşmüştü payıma
Her şey geçti,
Ben yaşarken oldu bitti.