Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Ey öfkesinde kaldığım gece.
Bir ilkbahar sabahında,
Mostar’da, dindir öfkemi.
Bekçisi olmuş şehrin.
Yeşile öfkeliyim bugün.

Gelme artık uzaklardan.
Isıt artık ebedi sevinçlerle.
Bir kelebek gibi düşün bizi.
Kısacık ömrümüze sığsın ebet.
Başka sevinç aranmaz ki.

Ufuklar çeliyor aklımı gözlerine her baktığımda.
İçimde dünden kalma dalga, yıllardır özendiğim.
Kıyı uzaklaşsın git gide buralardan alıp götürün.
Varılacak yeri, yurdu fark etmez bilmemeliyim.
Deniz gözümde büyür, korkutmaz hiç dalgaları.
Huzurlu andır benim için deniz ve hırçın dalgalar.

Sevmeyi bilmiyorsan yaklaşma bana.
En basit heveslerini al götür uzağa.
Sahip olma tutkulunla yoluma çıkma.
Ait olma isteğini bırak ta oralara.
Tüm kurnaz fırıldaklıklarını anlarım.
Delice davranıp yapma, cayarım.

Gelmem artık çiçekler açmaz oldu gönlümde.
Dilencisi oldum tomurcuk kalan güle.
Küskünüm geçmez küskünlüğüm güne.
Tarlaya düşsem, gül tarlasına neyleyeyim.
Beni saymayan gülmüş, papatyaymış ne edeyim.
Kan geliyor kan, dikeni batmış gülün.

Sis çökmüş geceye hava başka bir hava.
Tutuşsak el ele yazdan kalma bir eylül var.
Donmuş renkler şekillerde bir buhur var.
Zaman ve mekân unutsa beni ve seni.
Kaybolup gitsek uzak denen kimsesiz yere.
Burada aç ve açıktayız iliklerimize kadar.

Seni düşünüyorum seni en sevdiğim rüyalarımdasın.
Bir an sana sarılıyorum, şiirlerim de bahseder seni.
Karabalıklar arasında değilsin, varız bir ben birde sen.
Sevdiğim çok şey var en çokta memleketimi bir de seni.
Şimdi oturduğum şu yerden, seni karşılamak varken.
Her gün akşamı bekliyorum çalmıyor kapım, durup dururken.

Sana bu kadar tutkun satır satır, hece hece.
Kelimeler kifayetsiz, derman ol yaz bu gece.
Sona erecekse zaten ömür vaki, son olur biter.
El ver yoksunluğunun lütfu olsun, seninle kerem.
Gün gece ardı ardına, peyderpey sıralanır.

Yaşarsan uzun bencille öz benliğini güçlendir.
Tek gerçeği kendi, her şey ona göre dizayn edilir.
Yoksun sen varlığın bir eşya hükmünde.
Algılanabilir olmayan somut kanıt getirme.
Kanıt, ispat, anlamak gayesi değildir.
Verdiğin tepkidir kızmak, öfkelenmek,

Üşürüm yok bir can etrafımda.
Dalgalanır bedenim, sanki rüzgârda.
Eşitlik yok yarım benden uzakta.
Siner üstüme tenhalık.
Olsun diyemem artık.
Başımda kaldı bir ben.