Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Bir başta sarmış dört yanı bulut.
Rüzgâr kaldırımlara doğru hafiften üflüyor
Ürperen bir ten misali hareketli yapraklar.
Peş peşe, yan yana bir titizlikle ilerlerler.
Neyin yakarışıdır gök yüzünden gelen.
Haberin var mı ney gözlerimde asılı kalmış.

Daha çok ölecektik, yuvalanmış yerden başlar uzanır.
Kaval çalıyordu duydum uzaktaydı biri, birilerine.
Dağa çağırıyordu bir kere, sürelere karışmak niye.
Telaşlı bir koşuş yere değmeden topuk, diğeri takipte.
Beyhudedir avazı çıkmaz çocukken ölmüş olanın,
Mahalsiz bırakılan yumruğu havada, zehir zemberek.

Yanlış doğruyu götürdü birebir.
Görebileceğimiz yok ki.
Peşindesiniz her zaman bir diğerinin.
Umuyorum ki yarın gece gideceğim.
Umursamam artık kararan günleri.
Ben bunu saymam, bir daha da gelmem.

Sessizce iniyorsa yağmur.
Esinlenir ruhum feyizlenir.
Gün geceye karşı değildir.
Çiçeği seven, yağmuru da sever.
Duam yağmur yağsın diyedir.
Bedelini ödedim yaptığım iyiliğin.

Taraf mı tutuyor rüyalar.
Ederi kadar renkli değil.
Yere inmiş kızıl kâinat.
Gönlüm zaten hep yorgun.
Alev alıyor gittiğim yol.
Pırıltılarım nerede yok.

Yine düğümlendi kaldı günüm, gecem.
Silindi derken başa bela oldu rüyalarım.
Darda kaldık diye mi olmadı bir soran.
Yoksun kaldık garip, kimsesiz sevgiden.

Bir çul bile örten olmadı, hatırsız gönlün.

Senle ilgisi yok açan çiçeklerin.
İlgisi alakası yok yağan yağmurun.
Arılar uzun yol gider bal yapmak için,
Bak gül ne güzel kokuyor.
Bunun senle hiç ilgisi yok.
Bulutlar bir araya bazen geliyor.

Seni mi düşündüm, nereye baktıysan sen.
Boz dumanlı şehirleri ne zamandır bıraktın.
Aşmadın koca dağları, gelmedin hiçbir gün.
Gündüz geçiyor da karşımda aynada gece sen.

Allak bullaktır her yönüm ne yana baksan sen.

Gökyüzü burada bitiyor.
Yok bundan öte sonrası.
Yok gidecek yer ve gök.
Döner martılar eve ışık yok.
Yolcusuz tren kalkmaz artık.
Beni bu hava cıva yenmedi.

Çok yaşadım bana bu ömürlük nefes yeter.
Ne ihanetler ne yalanlar buldum iki ömre bedel.
Damla damla yaşar, nehir nehir ölüm her gün geçer.
Anlatacaktım edebe mahkûm, ödüyorum ondan bedel.
Derdim çoktu yürek geniş olunca bulamadım muteber.
Zalime verdiğim fırsattır hep tersine halel.