Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Ne ay ışığı ne güzelimden yıldızlar.
Düşmez gönlüme güneşten sıcaklıklar.
Habersizdir güneş, ışığını aldı ay.
Güneş olmasa ne olur ay.
Kırgın kalacağım ben artık sehere.
Doğmasın artık ne olur bir gün güneşte.

Geçen geçti önümüzde ukbade istikbalimiz.
Yana yana içimizde har, uzandı ahu zarımız.
Göçen göçtü giden gitti kalmadı bir fırsat.
Alacak son nefesti, vicdansız aldı gitti.
Kanun, düzen değişikti de karga oldu rehber.
Düzen, nizam, ahenk bozan bıraktı bir eser.

Değmesin kimseni kulaklarına benim sesim.
Yürüdüm çekingen adımlarla sesiz ve ürkek.
Benzer hasret, memleket sevdasına bu yürek.
Vazgeçtim uzun uzadıya sürüncemede sevdaya.
İçli şiirler yazmam yeterli olur, bir daha.
Sırtımı yasladığım buzdandır soğuk bir kaya.

Güneş inmez, dokunmaz suya.
Ay yansısın gitsin bulutlar.
Kodular bir şeyleri habersizce.
Yakışmıyor sırra kadem basar.
Namert kaçar, mert dayanır.

Sığmadım dışardaki koca dünyaya nasıl sığayım.
Sıfırla başladım yaşamaya, hala sıfıra da kaldım.
Gözün alabildiği gönlümün, ovaları kaldılar tenha.
Aklım anlamayanlarla meşgul, benzemeyenler başka.
Bir gülüş yüreği doldurur ama her an dokuz doğurtur.
Susmasını bir bilse kalp sessizliğin ardında bulur.

Her şey sana uzak kentlerin birinde başladı.
Ben gelmedim, sen gibiydim, kaldım uzakta.
Bilesin yol ağzında kendime rastlamaktan bıktım.
Boşunaymış yol ağızların da aramak liman.
Benmişim suçlu, deniz yerine karada kalmak.
İyimser niyetlerimi yüceltmek yanlışı kabullenmek.

Gülümser kıp kırmızı kesilir nehir.
Sevgiden bahseder küllenmiş ateş.
Tir tir titretir mavi ufuktadır ölüm.
Akşam üstleri tek bir nefes hoş.
Basite inmesin en güzel olan sevgim.
Sıradanı yaşamak bana artık ait değil.

Geceyi taşır farkındayım.
Aynı yöne yükselen ağaçlar.
Benimle aynı yönde,
Sadece sarmaşıklar var.
Garip bir huzur var.
Onların yüzlerinde.

Gün batar kıskanç günler peşimdedir benim.
Göçen kuşlar misali firari olmuştur gönlüm.
Yüreğim bıraktığım yerde değildir artık bugün.
Yüklenmiş kırık kanadına, aklında değil kimsenin.
Dilde eskimiş bir türkü, uzanır karanlıkta ellerim.
Vakit harcar gibi, pul gibi, bazı şeyler oldu boşuna.

Ay arzı endamıyla her gece çıkar karşıma.
Belli gurur duyar oluşturduğu yakamozla.
Gece olur deniz kumsalında, nehir kenarında.
Canlandırır doğayı her zaman kendi çapında.
Aniden görünmese gündüzü seyre dalsa bir gün.
Karışır tüm hesaplar takvimler biri birbirine.