1………., Şiiri - Kenan Gezici

Benimde yersiz yurtsuz mülteci hallerim oldu.
Durmak istediğim, tutunduğum bir çift el.
Bilmedim ne çok yanılmışım, birikti hüznüm.
Göç etti, gitti durmak isteyen yanlarım.
Rüzgâr değişti, serildi mesafeler, gel gör.
Sevsem değişir oldu en büyük yanılgım.
Evet geldi geçti oldu bitti de.
Bilmedim ben neydim şimdi neye döndüm.
Öldü yüreğimin, filizleri bir oh diyemedim.
Ne çok karmaşık,
Benim değil geldiğim bu yolculuk.
Serildi sere serpe heves kaçıran ne varsa.
Yoruldum, gözüm kapalı bundan sonra
Bir mutsuzluk başı sonu, her ne varsa.
Bakıyorum kendimle arama,
Mesafeler şehirler, ülkeler girdi.
Dalgası olmuşum halden anlamayanların.
Bu nasıl döngü fırsatını kollar gün batımı.
Sevinir gibiler, ara ara mutsuzumum, kursağım.
Çırpım çırpım olduğunda yüreğim.
An gelip fırtına durulmasa da içimde.
Yakmasın dünyanızı diye ondan suskunum.
Bir toz zerresine, sizi döndürecek,
Ben içimde yangın yaşarım.
Elim kolum bağlı bunu bilin.
Yanmayın diye bu yangını içimde tutarım.

Kenan GEZİCİ 17/08/2026