Arzu Uschi Şiirleri - Şair Arzu Uschi

Ben bir kadınım.
Adımın ne olduğu önemli değil; çünkü ben, kendi adını kendi yazanlardanım.

Sabahları güneşle pazarlık yapmam,
o doğar, ben de kalkarım.
Yorgunlukla anlaşmam yoktur benim,

Biliyormusun...

Ben değiştim...

Ama sanma ki bir sabah uyandım da başka biri oldum.

Ben anlatıyorum şimdi…
Sesim biraz kısık...
biraz kırık,...
ama sanki hâlâ sana sesleniyor içimde bir yerlerde...

Bir türkü gibi başladı bizim hikâyemiz...

Ben seni sevdim...
Sevdim diye aklımdan oldum belki.
Kimse bilmiyor.

Bir gün öğrendim ...
bazı adamlar...
“iyi misin?” diye sorarken bile...
cevabı duymayı beklemiyormuş...

Bunu sana anlatayım....

Kalp kırılır derlerdi...

Meğer sesi dışarıdan değil,
İçeriden duyulurmuş.

Ben sana güvendim...

Bir adamı sevdim ...
diye başladım kendi kendime anlatmaya...
Öyle sessiz...
öyle derinden ki…
Sanki kalbim ilk kez kendi dilini bulmuştu onda...
Bir adamı sevdim...

Geceydi...
Hem de insanın içine işleyen cinsten bir gece....
Sokak lambaları yorgundu...
Gökyüzü susuyordu...
Bir pencerenin ardında bir kadın ağlıyor...
Bir başka evde kahkahalar yükseliyordu...

“Bırak git…” dedim içimden...
güneş vururken yüzüme...
“Uzak dur…” diye bağırdım...
Neden çıktın yine karşıma...

Gece, içime çöken bir gölge gibi ağır.
Sanki her yıldız, bana bakıp susuyor.
Ben konuşuyorum oysa…
içimden,
kendime,
geçmişime...