Bir Adam sevdim Şiiri - Arzu Uschi

Bir adamı sevdim ...
diye başladım kendi kendime anlatmaya...
Öyle sessiz...
öyle derinden ki…
Sanki kalbim ilk kez kendi dilini bulmuştu onda...
Bir adamı sevdim...
Gözlerine bakınca ...
dünya susuyordu. !
ama aynı zamanda ..
içimde bin fırtına kopuyordu...
Çünkü .. çünkü onu severken,
hiç kimseye güvenmediğim kadar güvendim...
ve hiç kimseden korkmadığım kadar korktum...
Ben bir Adam sevdim..
Nasıl olur da
insan aynı anda ...
hem huzur bulur
hem de kaybetme korkusuyla yanar?
Ben yandım. ( Yanıyorum)
Her “gitme” ihtimalinde biraz daha eksildim...
her “kal” hayalinde biraz daha çoğaldım...
Onun bir sözüyle göğe çıktım..
bir susuşuyla yere çakıldım...
Bir adamı sevdim ben…
Adını kalbimin en derin yerine yazdım..
kimse görmesin diye değil..
silinmesin diye sakladım..
Biliyor musun?
Ben seninle korktum ilk kez...
Kaybetmekten,
yetememekten,
bir gün “yeter” demenden…
Ama yine de…
Yine de seni sevmekten vazgeçmedim.
Çünkü bu sevgi..
susarak taşınacak bir şey değildi artık...
Ben seni…
duyulacak kadar yüksek !
kalpleri titretecek kadar gerçek !
kendimi bile korkutacak kadar derin sevdim !
Ve artık saklayamıyorum:
SENİ SEVİYORUM BE ADAM!
Duyuyor musun?
Kalbim sana haykırıyor..
her atışında adını söylüyor !
Sana aşık oldum ve Adam..
öyle bir aşık oldum ki..
ne kaçabiliyorum...
ne de kurtulmak istiyorum...
Eğer bu bir düşse..
uyanmak istemem...
Eğer bu bir yangınsa..
yanmaya razıyım...
Çünkü ben...
bir adamı sevdim…
ve ilk kez...
bu kadar gerçek oldu ..
Ben seni sevdim be Adam...