Allah'a Bıraktım Seni Şiiri - Arzu Uschi

Allah'a Bıraktım Seni

İçimde yine fırtınalar var bu gece.

Hangi yana dönsem başka bir renk vuruyor yüzüme.

Siyaha dönüyorum; **sen.**
Beyaza; sana inandığım günler.
Kırmızıya; içimde kanayan yerler.
Maviye; gözlerinde bulduğumu sandığım huzur…

Sonra anlıyorum:

İnsan bazen karanlıktan korkmuyor.
Karanlıkta kimi hatırlayacağını bildiği için
ışığı kapatamıyor.

Ben de kapatamıyorum.

Ev sessiz.
Gece ilerliyor.
Ben uyuyamıyorum.

İlacımı aldım.
Bir yudum suyla
belki düşüncelerimi de yutarım sandım.

Olmadı.

Beden yoruluyor da
geçmiş yorulmuyor.

Gözlerimi kapatıyorum…

Önce güzel günler.
Sonra sözlerin.
Çelişkilerin.
Yalanların.
Sakladıkların.

Ve en sonunda…

İhanet.

Meğer ihanet gürültüyle gelmiyormuş.

Kapılar çarpmıyor.
Camlar kırılmıyor.

İnsanın içinde bir şey
sessizce kırılıyor sadece.

Kimse duymuyor.

Ama sen o sesten sonra
bir daha eski sen olamıyorsun.

Aynaya bakıyorum.

Karşımda seni değil,
sana inanmış hâlimi görüyorum.

İşte en çok orası acıyor.

Seni kaybetmek değil…

Seni severken kendimden
ne kadar eksildiğimi görmek.

İsyan ediyorum.

Sana.
Kendime.
Geçmişe.

Sonra başımı kaldırıyorum:

“Allah'ım…”

Gerisi gelmiyor.

Çünkü bazı duaların cümlesi yoktur.
Allah, insanın sustuğu yerden sonrasını da bilir.

Ellerimi açıyorum:

“Sen gördün nasıl sevdiğimi.
Sen biliyorsun bana yapılanları.

Ben artık ne hesap soracağım
ne cevap bekleyeceğim.

Yalanını da,
ihanetini de,
içimde bıraktığın ne varsa
Sana bırakıyorum.

Ben yoruldum Allah'ım…”

Bir zamanlar,

Allah'ım, onu benden alma,

diye dua eden ben,
bu gece yalnızca şunu söyleyebiliyorum:

“Beni ondan al, Allah'ım.”

Beddua etmiyorum.

Son kez adını geçiriyorum içimden:

Yazıklar olsun sana… yazıklar olsun..

Sonra ellerimi açıyorum.

Bir zamanlar dua diye göğe kaldırdığım adını
bu gece avuçlarımdan söküp bırakıyorum.

Düşüyorsun.

Ben tutmuyorum.

Seni, hükmünü benden iyi bilene bırakıyorum.

Seni... Seni Allah'a Bıraktım

Allah'a Bıraktım Seni ...