Biliyormusun...
Ben değiştim...
Ama sanma ki bir sabah uyandım da başka biri oldum.
Kimse birdenbire değişmez.
İnsan, yaşadıkları kadar değişir.
Sevdikleri kadar...
Ve en çok da sevildiğini sandıkları kadar.
Bir zamanlar içimde bahar vardı,
Her söze umut ekerdim.
Gülüşüm uzun sürerdi,
Kalbim herkese yer açardı.
Sonra bir gün değil...
Bir gece hiç değil...
Ne tek bir kavga, ne tek bir veda.
Sessizlik yavaş yavaş yerleşti aramıza.
Soğukluk, usulca kapıyı çaldı.
Ve fark etmeden aynı masada iki yabancı olduk.
Aşk insanı değiştirir derlerdi.
Doğruymuş.
Ama sevgisizlik daha çok değiştirirmiş.
Bir bakışın eksikliği,
Bir cümlenin yarım kalışı,
Bir sarılışın unutuluşu...
İnsan bir anda gitmez.
Önce içinden çekilir,
Sonra susar,
Sonra beklemeyi bırakır.
Ve en sonunda, aynaya baktığında
Eskiden tanıdığı kişiyi göremez.
İşte ben de öyle değiştim.
Birdenbire değil...
Bir gecede değil...
Bir günde hiç değil...
Her eksilen sevgide biraz daha,
Her büyüyen sessizlikte biraz daha.
Ve bugün gördüğün kişi,
Bir zamanlar çok seven o insanın
Yavaş yavaş değişmiş hâli.
Kayıt Tarihi : 26.07.2026 15:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!