Ben bir Kadınım 2 Şiiri - Arzu Uschi

Ben bir kadınım.
Adımın ne olduğu önemli değil; çünkü ben, kendi adını kendi yazanlardanım.

Sabahları güneşle pazarlık yapmam,
o doğar, ben de kalkarım.
Yorgunlukla anlaşmam yoktur benim,
ama yine de omuzlarımda taşırım onu,
bir sır gibi, kimseye söylemeden.

Kimseye muhtaç olmadım demek kolay,
ama bu, kimseyi istemedim demek değil.
İnsan bazen güçlü olmayı seçmez…
Güçlü kalmak zorunda bırakılır.

Ben de öyleyim işte.
Hayat beni bir köşeye sıkıştırdığında
“tamam” dedim,
“öyleyse ben de dimdik dururum.”

Kendi ayaklarımın sesini öğrendim önce,
sonra yalnızlığın.
Yalnızlık sandığınız gibi sessiz değil,
aksine, geceleri en çok o konuşur.

Herkes uyuduğunda…
Ben yastığıma sarılırım.
Gözyaşlarım sessiz akar,
çünkü ağlamayı da öğrendim ben,
kimse duymadan.

Gündüzleri başka biriyim.
Gülümserim.
Gözlerim ışıldar.
Sanki hiçbir şey eksik değilmiş gibi,
sanki kalbim hiç kırılmamış gibi.

Çünkü kimseye anlatamazsın bazen.
Anlatsan da anlamazlar.
Güçlü kadınları dinlemez bu dünya,
onlara sadece “helal olsun” der geçer.

Ama kimse sormaz:
“Yoruldun mu?”

Yoruldum.
Ama durmadım.

Hayattan ne beklediğimi sorarsanız…
Çok şey değil aslında.
Biraz huzur,
biraz anlaşılmak,
ve belki…
bir gün, güçlü olmak zorunda kalmadığım bir sabah.

Ama o sabah gelene kadar,
ben buradayım.
Kendi hikâyemin ortasında,
kendi kendime yeten,
kendi yarasını kendi saran…

Ve evet,
geceleri ağlayan,
ama sabahları yine dimdik kalkan
o kadınım ben.