Ben bir Kadınım Şiiri - Arzu Uschi

Ben bir kadınım—
içimde sabahın ilk ışığı,
henüz uyanmamış umutların yumuşak nefesi.

Ben bir kadınım—
hasretim derin, deniz gibi,
kıyısına her vuran dalga,
biraz daha seni fısıldar bana.

Sevgiyle büyür içim,
ellerimle dokunduğum her şeyde
bir sıcaklık bırakırım;
çünkü ben, kırıldıkça güçlenen
o ince cam kalbimle severim dünyayı.

Aşk mı?
Aşk, göğsümde atan ikinci bir kalp gibi—
adını bilsem de söylemeye çekindiğim,
ama her atışında seni çağıran.

Sevinçlerim küçük şeylerde saklı:
bir kahkahanın ortasında,
gökyüzüne bakarken yakaladığım bir umut kırıntısında,
ve en çok da
kendimi yeniden bulduğum anlarda.

Mutluluk,
uzakta aradığım değil artık—
içimde büyüttüğüm bir bahçe,
her gün biraz daha yeşeren.

Sağlığım,
ruhumun dengesi,
bedenimin şükreden sessizliği;
her nefeste yeniden doğuşum.

Ve ben,
hayata hep pozitif bakan
o inatçı ışığım—
karanlık ne kadar çoğalsa da
içimdeki güneşi kısmayan.

Ben bir kadınım,
kırıklarım var ama eksik değilim,
hasretim var ama umutsuz değilim,
severim, beklerim, iyileşirim—
ve her şeye rağmen
yeniden başlarım.