Ben Bilemedim Sevmeyi Şiiri - Arzu Uschi

Ben Bilemedim Sevmeyi

Bir gün çıktım yola,
elimde sana söyleyemediğim cümleler,
ceplerimde yarım kalmış umutlar vardı.
Senin gözlerine vardığımda...
kendimi evime dönmüş sandım.

Yanılmışım..

Ben "aşk" dedim...
Sen duymadın.

Ben sustum...
Sen görmedin.

Ben bekledim...
Sen dönmedin.

Ve ben...

Ben bilemedim sevmeyi.

Çünkü sevmenin,
kendini ateşe atmak olmadığını
kimse söylemedi bana...

Ben ellerini tutarsam
kaderimin de bana tutunacağını sandım..

Bir tebessümüne ömür verdim,
sen bir vedayı bile çok gördün.

Ben bilemedim işte...
Kalbimi yerinden sökeceğini.

Ben bilemedim...
Beni hiç sevmeyeceğini.

Bir hikâyeydi bu.
Başında kelebekler vardı,
ortasında sessizlik,
sonunda ise ismimi bile unutan bir yabancı.

Ben seni "liman" sandım.
Sen beni "uğranıp geçilecek bir durak."

Ben aşk sandım.
Sevgi sandım.
Ömür sandım.

Meğer hepsi benim kurduğum cümleymiş..
sen hiçbir kelimesini okumamışsın.

İçimde bir isyan büyüyor şimdi.

Neden en çok seven,
en çok eksiliyor?

Neden en çok bekleyen,
en son hatırlanıyor?

Neden bir insan,
başkasının kalbinde bu kadar kolay silinebiliyor?

Cevabını senden beklemiyorum artık.

Çünkü öğrendim...

Geç öğrendim.

Ben bilemedim sevmeyi.
Karşılıksız vermeyi sevmek sandım.

Ben bilemedim sevmeyi.
Kırıldıkça susmayı sadakat sandım.

Ben bilemedim sevmeyi.
Kendimden vazgeçmeyi aşk sandım.

Ve şimdi dönüp aynaya bakıyorum.

Yüzümde senden kalan çizikler,
içimde benden kalan enkaz...

Bir tek cümle dolaşıyor dilimde,
her gece biraz daha ağırlaşarak:

Ben bilemedim sevmeyi...
Ben... bilemedim işte.

Aşk sandım.
Sevgi sandım.
Seni, sonsuz sandım.

Meğer en büyük yanılgım,
seni değil...
kendimi unutacak kadar sevmekmiş.

Sen üzülme...
Sen değil...
BEN sevmeyi bilemedim...
Bilemedim işte... !