Ben Seni Severken Şiiri - Arzu Uschi

Bir gün öğrendim ...
bazı adamlar...
“iyi misin?” diye sorarken bile...
cevabı duymayı beklemiyormuş...

Bunu sana anlatayım....

Bir adam vardı....
Sesini duyunca ...
içimdeki bütün odaların ışığı yanardı....
Ben onun en küçük suskunluğunu bile fark ederdim....
Mesela ...
bir cümlesinin sonunda
yorgunluk varsa anlardım....
“Bugün canı sıkkın,” derdim kendi kendime...
Bir kahve içerken ne düşündüğünü merak ederdim...
gece neden geç uyuduğunu...
çocukken neden içine kapanık olduğunu…
İnsan sevince merak ediyor çünkü...
Gerçekten sevince...
Insan sevdiğini merak eder değili mi...
birinin ruhunun üstünü örtmek değil...
içine üşümemesi için battaniye olmak istiyor....

Ben öyle seviyordum onu...

Bir gün hastalandım oldum....
Öyle herkesin gördüğü bir hastalık değil...
Sessiz... Sinsi bir hastalık...
İnsanın anlatırken bile boğazına taş oturan cinsten...
Sabah yataktan kalkınca...
bugün de mi acı çekeceğiz...
dedirten bir hastalık...

Ona belli etmemeye çalıştım önce...
Çünkü bazı kadınlar...
kırılırken bile ...
rahatsızlık vermemeye çalışır...
Sessiz kalıp gülümseyerek...
Iyiyim der ...

Sonra dayanamadım....
Sesimin arasına biraz acı koydum...
Belki anlar diye...
Belki “geliyorum” der diye...
Belki bir insanın ...
başka bir insanı gerçekten sevdiğinde yaptığı şeyi yapar diye...

Yapmadı...
Yapmadı !

Sadece merak ediyormuş gibi yaptı...

“İyi misin?” dedi mesela....
Ama cevabımı beklemeden ...
başka şeylerden konuştu....
Ben geceleri tavana bakıp onu düşünürken...
o hayatına devam etti...
Ben onun sustuğu her dakikayı hissederken...
o benim kırıldığım yeri hiç görmedi...

İnsan en çok da burada yoruluyor işte...

Birine bütün kalbinle bakarken...
onun sana sadece göz ucuyla baktığını fark ettiğin yerde...

O gün anladım...
Ben seviliyormuş gibi hissediyordum...
ama aslında sadece seviyordum...
Karşılıksız...

Ve insan...
tek başına sevmekten bir süre sonra
Can kaybediyor...

İçimde bir şey çöktü sonra...
Sanki yıllardır taşıdığım bir ev...
bir gecede yandı...
Kimse duymadı sesi...
Bazı yıkımlar sessiz olur çünkü....

Ona “hoşça kal” demek istedim...
Öyle normal değil...
Bağıra bağıra...

İçimde biriken bütün kırıkları kusar gibi...

Ben sana bu kadar bakarken...
sen nasıl başka şeylerle oyalanabildin...
Beni görmemezlikten geldin...
demek istedim....

Ben kötü olduğumda...
neden yanımda durmadın ?...
Neden...
Ben seni severken ...
neden beni yalnız bıraktın?...
Neden...
...demek istedim...

Ama diyemedim....

Çünkü insan bazen...
canını acıtan şeyi bile kıyamadığı için terk ediyor....

Sessizce gittim...

Bir kadın sessiz gidiyorsa...
inan bana...
içinde çığlık kıyamet kopuyordur...

Sonra kendime duvarlar ördüm...
Kimse görmesin diye...
Kimse aynı yere tekrar dokunmasın diye....
Artık biri “iyi misin?” dediğinde
gerçek cevabı vermiyorum...
Iyi yım der...
Susardım ...

Çünkü bazı insanlar...
yarana bakıp merhem olmuyor...
Sadece ne kadar kanadığını merak ediyor....

Ve ben artık...
kimsenin merak ettiği kadın olmak istemiyorum...

Ben
Görünen kadın olmak istedim sadece...

Ama olmadım...

Şimdi bazen gece olunca...
hâlâ onu düşünüyorum...
İnsan bazı sevgilerden tamamen çıkamıyor....
Sadece alışıyor acısıyla yaşamaya...

Birinin adını...
içinden sessizce söyleyip...
hiç dönmeyeceğini bile bile özlüyorsun....

İşte büyümek biraz da bu galiba...

Sevdiğin adama...
sarılmak isterken...
kendini ondan uzak tutabilmek...

Ve kalbin paramparçayken bile...
gitmeye devam etmek...