Beni Unutma Şiiri - Arzu Uschi

Ben anlatıyorum şimdi…
Sesim biraz kısık...
biraz kırık,...
ama sanki hâlâ sana sesleniyor içimde bir yerlerde...

Bir türkü gibi başladı bizim hikâyemiz...
Yavaş yavaş...
usul usul…
Sanki her sözün bir nağme...
Her bakışın bir bahardı bana...
Ben seni öyle sevdim ki...
Adını içimden geçirince bile kalbim yerinden zıplardı...

Ama sen…
Sen beni hiç anlamadın...
Dinlemedin...
Belki de anlamak istemedin...

Ben sustukça “iyidir” sandın...
Gülüşümü “tamam” sandın...

Oysa ben her gece içimde sana uzun uzun anlatıyordum kendimi...
Sen duymadın…
duymak istemedin...
Belki de umursamadım...

Ben senin yanında bile biraz yalnızdım aslında...
Ama yine de gitmezdim...
Çünkü insan en çok sevdiğinin yanında kalmayı seçer...
Ben yanında kalmayı hep seçtim...
Eksik de olsa...
kırık da olsa...
Yalniz da olsa...

Şimdi gidiyorsun ya…

İçimde bir türkü yarım kalıyor...
Sözleri var...
melodisi var ama...
Sen olmayınca sesi çıkmıyor...

Bak....
Bak sana kızgın değilim...
Kırgınım...
Kırgınım evet…
ama kızgın değilim...
Çünkü seni hâlâ seviyorum.
Sevdiğim birine kin yakıştıramıyorum kendime...

Gittiğin yerde mutlu ol… !
Gerçekten mutlu ol...
Gülüşün yarım kalmasın...
Sabahların içini sıkmasın...
Biri sana benim yapamadığım gibi dokunsun kalbine...
Ben dokunmadım çünkü...
En acısı da bu ya...

Ama…
Ne olur beni tamamen unutma...
Unutma olurmu ...
Bir yerde...
bir şarkıda...
Bir türküde ...
bir rüzgârda...
Aklına düşeyim...

“Bir kadın vardı” de…
“Sessiz severdi, derin severdi” de...

Çünkü ben seni unutmayacağım...
Unutmak değil bu...
İçimde taşımak gibi bir şey…
Bir yara değil artık...
Bir iz…
ama silinmeyeninden...

Şimdi gidiyorsun...
Ben buradayım...
Biraz eksik...
biraz yorgun...
ama hâlâ ayakta...

Hoşçakal… ( Hoşçakal )
Benim bile anlamadığım...
Ama seni en çok anlayan hâlimle...
Hoşçakal... !
Beni unutma... Unutma ...