Arzu Uschi Şiirleri - Şair Arzu Uschi

Ben...
avuçlarında kelebek taşıyan bir kadınım…
Çocukluğum hâlâ etek uçlarımda koşar...
yağmur görünce ıslanmak isterim....
bulutlara isim takarım...
kırık oyuncakları bile terk edemem...

Sabah daha doğmamışken gün,
gökyüzü griyle mavi arasında kararsız,
sen oturuyorsun ıssız taşlıklara,
dizlerin kendine yakın,
ellerin soğuk,
bakışların denizin en uzak yerine değiyor.

Kadın...
kalbinin tam ortasında ...
taşıdığı boşluğu kimseye göstermeden yürüyordu...

Sanki bütün şehir ...
onun güçlü duruşuna inanmıştı...

Sabahın en erken vaktinde...
güneş daha denizin koynundan yeni doğrulurken ...
oturuyordu kadın sahilde...

Gökyüzü...
geceyle gündüz arasında ince bir çizgide durmuştu sanki...

Kalbim sessiz nefes alışım arasında dolaşıyor, gecenin karanlığında usulca adını fısıldıyorum.
Duy beni diye ..
Özlem uzak bir yıldız gibi süzülüyor içimde..
Rüyamda bile beni çağırıyor ,
hasretinle uyanıyorum...

Bir zamanlar, sesi sokağa taşan biri vardı.
Kahkahası, sabahın ilk ışığı gibi dokunurdu insanlara.
Yağmur yağsa şarkı söyler,
Rüzgâr esse çocuk gibi koşardı.
Hayat, onun omzuna usulca yaslanan eski bir dosttu.

Kışın son gecelerinden biriydi...
Şehir camlara vuran ince yağmurun altında . ..
eski bir şarkı gibi susuyordu...
Kadın mutfağın loş ışığında ...
tek başına oturmuştu...
önünde yarım kalmış bir çay...

Herkesin içinde görünmeyen bir harita vardır.
Dağları suskunluktan,
yolları özlemden,
nehirleri gözyaşından çizilmiş bir harita...
Kiminin bir köşesinde kabuk bağlamış bir yara,

Gece...
ince bir sızı gibi oturdu içime...
Pencereyi açtım…
Ay...
eski bir yaranın üstüne sürülen soğuk su gibi vurdu yüzüme...

Kışın son gecelerinden biriydi...
Şehir...
camlara vuran ince yağmurun altında . ..
eski bir şarkı gibi susuyordu...
Kadın...
mutfağın loş ışığında ...