Denize karşı Şiiri - Arzu Uschi

Sabah daha doğmamışken gün,
gökyüzü griyle mavi arasında kararsız,
sen oturuyorsun ıssız taşlıklara,
dizlerin kendine yakın,
ellerin soğuk,
bakışların denizin en uzak yerine değiyor.

Dalga geliyor,
dalga gidiyor,
her biri bir anıyı getirip
ayağının ucuna bırakıyor.

Geçmişin…
sanki hiç geçmemiş gibi.
Sanki hâlâ içindesin
o yarım kalmış cümlelerin,
söylenememiş sözlerin,
geç kalınmış vedaların.

Bir damla düşüyor gözünden,
sessiz, utanır gibi...
ama ağır…
çok ağır.
İçinde yılların kırığı var çünkü,
biriken korkular,
adını koyamadığın boşluklar.

Umut da var içinde,
inkâr edemezsin.
İnce bir ışık gibi,
sabahın en silik anında
ısrarla yanmaya çalışan.

Ama işte…
o ışık bile bazen yoruluyor,
senin gibi...
Yorgunum..

“Ya yine olmazsa?” diyorsun,
“Ya yine eksik kalırsam?”
Deniz cevap vermiyor,
sadece dalgalarını gönderiyor,
sabırla,
inatla.

Paramparça hissediyorsun kendini,
sanki her parçan başka bir yıla kaçmış,
başka bir hataya,
başka bir vazgeçişe.

Ama bak…
oturmaya devam ediyorsun orada.
Gitmiyorsun.
Kaçmıyorsun.

Ve belki de en sessiz umudun bu:
Her şeye rağmen
orada kalabilmek,
bakabilmek,
ağlayabilmek.

Güneş yavaşça yükselirken,
sen hâlâ aynı kadınsın—
kırık, yorgun,
ama tamamen kaybolmamış.

Çünkü denize bakarken bile
içinde hâlâ
bir gün iyi olacakmış gibi
hafif bir inanç var.