Dimdik Yürüyen Kadin Şiiri - Arzu Uschi

Kadın...
kalbinin tam ortasında ...
taşıdığı boşluğu kimseye göstermeden yürüyordu...

Sanki bütün şehir ...
onun güçlü duruşuna inanmıştı...
omuzları dik...
bakışları net...
Sesi sakindi....
İnsanlar onu gördüğünde “iyileşmiş” diyordu...
Oysa bazı yaralar kanamazdı...
Görünmezdi...
sadece geceleri derinleşirdi...

Her sabah kendini yeniden topluyordu...
Aynanın karşısında saçlarını düzeltiyor...
yüzüne küçük bir gülümseme bırakıyordu....
Çünkü hayat..
acısını saklayabilenleri güçlü sanıyordu...
O da kimseye içindeki özlemi ve aciyı anlatmıyordu...

Ama bir insanı gerçekten sevdiysen...
onun yokluğu ...
sessizliğin içinde bile konuşurdu...

Adamın adı geçmiyordu artık hiçbir yerde...

Ne eski mesajlarda...
ne dost sohbetlerinde...
ne de şehrin kalabalığında...

Fakat kadın bazı akşamlar ...
pencereyi açınca...
rüzgâr hâlâ onu getiriyordu....

Bir şarkının içinde...
bir sokak lambasının altında...
tanıdık bir kokuda…
Kalbi...
unutmayı reddeden eski bir mevsim gibi yaşıyordu....

Ve kadın şunu biliyordu...
Bu his...
gelip geçen bir heves değildi...

Çünkü geçici duygular insanı değiştirmezdi....
Oysa aşk onu başka birine dönüştürmüştü...
daha sessiz...
daha derin...
Daha güçlü birine...

Bazen gece olunca...
ışıkları kapatıp karanlıkta oturuyordu....

Kimsenin görmediği yerde...
sadece kendi kalbiyle baş başa...

Orada bütün maskeler düşüyordu....
Güçlü kadın gidiyor...
sevdiği adamın adını içinden fısıldayan ...
kırılgan kadın kalıyordu geriye...

Ama yine de yıkılmıyordu...

Çünkü gerçek aşk insanı yok etmezdi...
canını acıtsa bile onu büyütürdü...

Kadın bunu öğrendi...
Özlemenin de sevmenin bir biçimi olduğunu…
Ve bazı insanların hayatından gitse bile ...
ruhundan hiç çıkmadığını...

Bu yüzden hâlâ dimdik yürüyordu...
Kadın işte ...
Dimdik yürüyordu...
Dimdik..

Çünkü içinde taşıdığı şey bir eksiklik değil...
bir zamanlar gerçekten sevmiş olmanın ağırlığıydı...