Dumanla Giden Sen Şiiri - Arzu Uschi

Sabahın en erken vaktinde...
güneş daha denizin koynundan yeni doğrulurken ...
oturuyordu kadın sahilde...

Gökyüzü...
geceyle gündüz arasında ince bir çizgide durmuştu sanki...

Dalgalar usulca kıyıya vuruyor..
rüzgâr henüz uyanan dünyanın saçlarını okşuyordu....

Kadın sessizdi...

Öyle bir sessizlikti ki bu..
içinde binlerce cümle ölmüş...
binlerce özlem gömülmüş gibiydi...

Parmaklarının arasında sigarası vardı...

Derin bir nefes çekti içine...
Belki biraz seni..
belki biraz geçmişi...
belki de artık geri dönmeyecek günleri...

Sonra dumanı yavaşça bıraktı gökyüzüne...

Ama rüzgâr geldi...

Dumanı aldı...

Parçaladı...

Savurdu...

Tıpkı aşkını savurduğu gibi...

Kadın gözlerini ufka çevirdi...
Güneş yükseliyordu ..
ama onun içinde bir şey bitiyordu...

Ve o an...
gözünden tek bir damla yaş düştü...
Tek bir damla...

Ne bir hıçkırık vardı..
ne bir isyan...

Sadece sessizce konuştu rüzgârla...

"Bak..." dedi...

"Yine aldın götürdün."...

"Önce kokusunu aldın saçlarımdan...
Sonra sesini aldın düşlerimden...
Sonra ellerinin sıcaklığını aldın avuçlarımdan."..

"Şimdi de anılarımı...
Hatırlarımı ...
taşıyorsun uzaklara."

Rüzgâr hafifçe esti...

Kadının içi ürperdi...

Aşk... beklemektir...

Gelmediğini bile bile beklemek...

Aşk... bir sesi unutmaktan korkmaktır...

Bir yüzü hafızanda yaşatabilmek için ...
her gece gözlerini kapamaktır...

Aşk... yanında olmayan birinin eksikliğini....
kalbinin her köşesinde hissetmektir...

Ve aşk bazen...

Sessizce vedalaşmaktır...
Sessizce...

Kadın bunu yeni anlamıştı...

Bazı ayrılıklar yüksek sesle yaşanmazdı...

Ne kapılar çarpılırdı...

Ne son sözler söylenirdi...

İnsan sadece ...
bir sabah denizin karşısına geçer...
gözlerinden tek bir damla yaş düşer...

ve anlardı...

Aşk gitmişti...

Sessizce...

Tıpkı şimdi rüzgârın taşıdığı duman gibi...

Kadın son nefesini çekti sigarasından...

Küllerini avucundan bıraktı...

Rüzgâr onları da aldı...

Kadın gülümsedi acıyla...

Ve kimsenin duymadığı bir fısıltıyla şöyle dedi..

"Meğer aşk...
birini sahip olmak değilmiş...
Onu kalbinde taşımaya devam etmekmiş..."

"Sen gittin...
Ama ben seni sevmeyi bırakamadım..."

"Ve işte rüzgâr...
Bugün dumanımı nasıl alıp götürüyorsa...
bir zamanlar aşkımı da öyle savurdu uzaklara..."

Deniz sustu...

Güneş yükseldi...

Rüzgâr geçti...

Kadın kaldı...
Kadın..
Kaldı...

Bir de içinde..
çoktan gitmiş olmasına rağmen...

hâlâ sevilmeye devam eden bir aşk...