Bir Beklenti Şiiri - Arzu Uschi

Gece, içime çöken bir gölge gibi ağır.
Sanki her yıldız, bana bakıp susuyor.
Ben konuşuyorum oysa…
içimden,
kendime,
geçmişime...

Bir boşluk var içimde, tarif edemediğim.
Ne bir şehir doldurabiliyor onu,
ne de kalabalıklar.
İnsanların arasından geçiyorum,
ama kimse görmüyor sanki.
Ben varım… ama yok gibiyim.

Bir zamanlar güvendim.
Gözlerimi kapatıp bıraktım kendimi birinin ellerine.
O eller, beni tutar sandım.
Oysa bıraktı…
ve ben düşerken öğrendim...
en çok insan yaralar insanı.
En çok sevdiğin ve değer verdiğin ..

Şimdi herkese mesafeli bakıyorum...
gülüşlerin ardına saklaniyorum,
sözlerin altını kazıyorum.
Insanları inceliyorum...
Çünkü biliyorum,
her sıcaklık gerçek değil ..
her “yanındayım” kalıcı değil...

Ama yine de…
bir şey var içimde susmayan....
Bir umut, küçük ama inatçı...
Umut...
Kalbimin en kırık yerinde filizlenen bir şey....
Aşk belki…
ya da sadece sevilme ihtiyacı...

Ben bir Aşk istiyorum ...
Bana güven veren bir Adam istiyorum...
Yanımda yürüyen,
sessizliğimi anlayan,
konuşmadan da duyan biri...

Bir sevgi istiyorum,
yarım kalmamış,
kaçmamış,
yalan olmamış. .
Sevgi ...

Bir sevda istiyorum,
içimdeki bu karanlığı ürkütmeden gelen,
bana “yalnız değilsin” diyebilen...

Ve biliyorum…
bir gün,
bir yerde,
ben yürürken yine kendi içimde kaybolmuşken,
bir çift göz bana denk gelecek....
Ben kaçmak isteyeceğim belki,
alışkanlıktan…
korkudan…

Ama o kalacak.
Gitmeyecek.
Ben inanana kadar bekleyecek... !
Bekleyecek sabır edecek ve güven verecek..

İşte o gün…
içimdeki boşluk ilk kez sessizleşecek...
Yalnızlık biraz geri çekilecek...
Ve ben,
yeniden sevmeyi de güvenmeyi de öğreneceğim...
O adam öğretecek...

Çünkü ben hâlâ buradayım.
Kırık ama yaşayan,
yorulmuş ama vazgeçmeyen,
yalnız ama hâlâ aşka susamış bir kadın olarak…