Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

ULU YURDUM DESTANI
Ulu bir çağdan seslenir bu toprak,
Kökü derinde, göğe yürür Anadolu.
Taşında emek, toprağında çaba,
Her karışı uygarlık, her adımı onur dolu.

ÜMMETİN AYNASI
Dünya bir mâtemhâne şimdi,
Fecr sökmez, ufukta kan rengi şafak.
Gözyaşı sağanak değil tufan,
Arş’a yükselen bir ah var durmaksızın.

UMUDA AZ KALDI
Hayat ıstıraptır be yiğidim
Sılaya düşmek hicrandır
Mahkumuz bu mirasımıza
Mahzundur çaresizliktir
Yine de buna düşme

UMUT
Uçun kuşlar uçun
Umudun olduğu yere uçun
Kanat çırpın ufuklara
Güzel günlere uçun

UMUT DİYE
Uçun turnalar uçun
Umut olsun yarınlara
Sonsuzluğa selam olsun
Haykıra haykıra uçun

UNUTULMAZ
İnsanlar geçer meydanlardan,
Ayak izleri kalır vicdanlarda.
Kimi susar, kimi bağırır
Bir adalet arar karanlıkta.

UNUTULMAZ
Hani bazen bir an dokunur ya kalbe
Bir söz
Bir bakış
Ya da bir gülüş

ÜŞÜDÜYSEN
Sana kal diyesim geliyor
Üşüyorsun belli duruşundan
Daha ilk kardan
Al çeketimi sırtına yük olmadan

ÜŞÜMEK
Ben sana üşüdüm,
Çünkü kıştım;
Isınmayı senden başka hiçbir şeyden bilmeyen.
İçime işlenen bir nakıştım,
Sessiz, sabırlı, kırılgan.

ÜŞÜTÜYOR
Eskiden ayaz yakardı yüzümüzü,
Şimdi insanlar üşütüyor insanı.
Rüzgâr değil, sözler sert,
Kar değil, bakışlar donduruyor içimizi.