Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

SON YOLCU
Ben bu aralar araftayım
Birine sığamıyorum, diğerine de gidemiyorum
Donup kalmışım öylece sınırda
Gözümlerim ufukta umut arar

SÖYLE
Söyle,
Düşmeden yaşlar gözüme
Değmeden sızısı yüreğime
Sen neredesin yürek sızım
Ben nerdeyim, söyle

SÖYLE
Düşmeden yaş gözüme,
Değmeden sızı yüreğime
Söyle…
Sen nerdesin, ben nerdeyim?

ŞUBAT 1
Şitâya elvedâ derken uyanır bâğ u bostân,
Şubat nefes verir cânâ, çözülür bağ-ı zemân.

Tabîat silkelenmiş, hâb-ı gafletten bugün,
Bir başka eser işler toprağa rahmet-i cân.

ŞUBAT
Buradan havalar
bir başka eser fısıldar toprağa;
Şubat gelir usulca,
tabiat uyanmayı hatırlar.

SUSKUN
İnsan özleyince bir başka eser
Ses titrer boğazda düğümlenir
Suskunluğu derinleşir her hece
Geceyle dertleşir hesapsızca

SUSMAK
Bazen susmak gönülden
En yüksek çığlık olur
Ben yıllardır susuyorum
Bağıra bağıra yetti gayri

TAMARA
ANA
Gölle karışmış aklın kızım
Gözlerin uzak, yüzün solgun
Hangi derde yandın böyle
Söyle de bilsin anan

TAŞLAMA
Bir vakte erdi ki bizim zamanımız,
Doğru belli değil, eğri belli değil.
Her söz meydanlarda sultan kesilmiş,
Hakikat suskun, çağrı belli değil.

TREN
Ve gelip geçti ömür treni,
Islığı içimde uzun bir sızı…
Ardına hiç bakmadan
Savurdu yüzüme eksik kalmış yarınları.