Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÖZLERİNE DÜŞEN TUTULMA
Gecenin koynunda saklı bir sır gibi,
Kalbimizi ele geçiren biri var…
Geceyi içimize çeken bir bakış,
Sessizce büyüten bir sızı gibi.

GÖZLERİN DOKUNDUĞU
Gözlerin gördüğünden üşüyor bedenim
Güneşler battı ufaktan
Şimdi ayaza kaldık
Sözlerin yankısı kaldı benden

GÖZLER KALBİN AYNASI
Kimseye diyemedim sensizliğimi
Dilimden önce gönlüm sustu
Kırık dökük cümleleri içime biriktirdim
Yanlızlığımı dinledim bir başıma

GÖZÜN VE VİCDANIN TERAZİSİ
Mana yüzüne bakmayı bilmezse göz,
güzel de çirkin de bir perdeye bürünür.
Sadece surete takılı kalan bakış,
hakikati görmeden geçer, sürünür.

GÜL AKAR
Pınar oldun akıp geçtin
Avucuma dolamadın
Gönül defterine yazdım adını
Silmeğe elim varmadı

GÜL BAKIŞLARDA SUSKUN
Geceyi sana yazdım, içimde kalanla,
Âhım düştü satırlara, sesim sustu.
Tutundum gül bakışlarına,
Karanlık, adını bilince aydınlandı.

GÜL DİYE
Öyle bir şair değildim ben,
Kaybettim kendimi dizelerin ortasında.
Biliyorsun,
Hangi şehirde nefes alıyorsam
Yalnızlığın başkentidir orası.

GÜLDÜ
Arada durdu gözlerim,
yol sustu bir an.

Yanımdayken
tozlu yollar aşka giderken,

GÜL İLE BÜLBÜL
Gözyaşında kaybolmak isterim,
Bir katre olup süzülsem yanağından.
Ateşine düşen pervane misali,
Yanmak da bir vuslat sanırım.

GÜLLER
Bahar geliyor,
Toprağın kalbinde gizli bir sevinç uyanır.
Sümbül, nergisler sabırsız bir çocuk gibi
Rengine kavuşacağı günü sayar.