Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

HANGİ MEVSİMDESİN
Ey gül-i mehtap…
Ömrün dört mevsimi var:
Aşkın coştuğu bahar,
Hasretin titrediği sonbahar,
Hüzünle ıslanmış kış,

HARMAN DEĞİL ÖMÜR
Zâlim zaman savurdu rüzgârda
Harman mı sandın ömrü böyle?
Bir avuç buğday değil ki hayat,
Savrulunca yeniden toplanır.

HASRET 1
Senden uzaklara düşeli,
gülüşüme hasret kaldım dostum.
Bir gülüşüm yarım kaldı o günden beri,
içime sinmeyen bir suskunluk büyür.

HASRET
Kalabalıklar içinde
Yaşıyorum hasretini
İnan ölümden beter
Gidip de dönmeyişin

HASRET 2
Hasretin çökerken içime,
geceler daralır nefesimde.
Bulutlar bile ağır yürür artık,
hüzün çöker sessizce içime.

HASRET BAHÇESİ
Bir bahçe büyür içimde her gece,
Sessiz güller açar derin derine,
Ay ışığı düşer eski yollarıma,
Adın dokunur serin esintime.

HASRETE YAZILAN ÖMÜR
Hayat sevince güzel,
Bir yürek sana yer açarsa eğer.
Güneş bile daha yumuşak doğar,
Sabahlar ekmek gibi bölünür kedere.

HASRETİM VAR
Zülüflerim ağrımış tel tel
Alnıma çizgiler düşmüş
Ruhumda yılların yorgunluğu var
Gözlerimde de hüzün

HASRETİN KIYISINDA 1
Geceye ay vurur, aklıma gözlerin,
Bu nasıl hasrettir, içimde sızların.
Bir yangın büyüyor sessiz gecelerde,
Ucu görünmeyen yollar kadar yalnızlık.

HASRETİN KIYISINDA
Geceye ay vurur, aklıma gözlerin,
İçimde büyür sessiz bir sızı.
Bu nasıl özlemek böyle sevgilim,
Geceyi bile senden sanır bazı biri.