Gözlerinin Ufku Şiiri - Yücel Özkü

GÖZLERİNİN UFKU
Bir gün gözlerin
İçimde unutulmuş bir sabaha değse,
Yıllardır sessiz duran yollar
Adımı yeniden öğrenirdi.

Bazı bakışlar
Bir ömrün sığındığı limandır.
İnsan bazen
Bir çift gözde kendini bulur.

Sen yüzünü çevirdiğinde
Akşam erkenden iner içime.
Uzaklık, yolların değil;
Eksilen seslerin adıdır.

Ne kadar yürürsem yürüyeyim,
Hiçbir şehir
Gözlerinin bıraktığı iz kadar
Bana yurt olmadı.

Dönüp bir kez baksan,
Rüzgâr bile yönünü değiştirir.
Ben yine konuşmam;
Çünkü en derin kavuşmalar, gözlerle başlar.

YÜCEL ÖZKÜ
4 Temmuz 2026/11:23