Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
İnsan, sustuğu yer kadar derin; yazdığı yer kadar kalıcıdır.
İnsan, sustuğu yer kadar derin; yazdığı yer kadar kalıcıdır.
Kalbim, adını bilmediği her sevgide biraz eksilir, biraz tamamlanır.
Bir bakış, bazen bin şiirin sustuğu yeri anlatır.
İnsan, sevdiği kadar incelir; sevildiği kadar çoğalır.
En güzel aşk, söylenmeyen ama gözlerde büyüyen cümledir.
Sevgi, bir kalbin diğerine sessizce sığabilme hâlidir.
Unutulan insanlar değil, anlatılmayan hikâyelerdir.
Şiir, yaşanan hayatın sessiz itirafıdır.
Şiir, yaşanan hayatın sessiz itirafıdır.