Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

HÜRRİYET SANCAĞI
Korkma! Ufuklarda yine doğar al sancak,
Sönmez bu göklerde yanan hürriyet ocağı.
Bir milletin kalbidir rüzgârda çarpan,
Bir tarihin nefesi dalgalanır bayrağı.

HÜZNÜN TELİ
Ağladın canımı,
Zülfün teline düşürdün beni,
Hüznün deminde savrulan yaprak gibi.

Gözlerin geceye benzer,

HAZİN
Yine kaldık gecenin rengine
Var mı ötesi senin dengine
Her rengimiz bir olsun öylesine
Hercai olduk mazinin demine

HÜZÜN DÜŞTÜ PAYIMIZA
O kadar renk varken bizim,
Payımıza hüzün düştü.
Gökkuşağının ışığı başka yerlere aktı,
Bizim bahçemiz solgun kaldı sessizce.

HÜZÜN
Artık çözülmüşse bağlar rüzgârından,
Sessizce ayrılır yürek alışkanlığından.

Gecenin koynunda bir gemi süzülür,
Adı yazılmamış bir yola düşülür.

HÜZÜN ESİYOR
İçimde hüzünler esiyor
Mevsim sonbahar
Her yanımı sarıyor hüzünlü efkâr
Göçmen turnalar gibi gittin

HÜZÜNLÜ BİR BALKAN GÜLÜ
Bir gül gördüm
Bir de güller gülü Dimitrina
Bağrıma değdi geçmedi öyle
Gönlüme düştü Sofya'dan

HÜZÜN RÜZGÂRI
Hüzün Rüzgârı, ince hüzünler, soluk geceler,
Kır çiçekleri düşer avuçlarıma usul usul,
Bir yarım ay eğilir pencereme her gece,
Adını andıkça çoğalır içimdeki suskunluk,
Hüzün Rüzgârı, ince hüzünler, soluk geceler.

HÜZÜN YAĞIYOR BUGÜN
Sana serhat şehrinde yazıyorum
Hüzünlü bir sonbahar yağmurunda
Yüreğim parça parça düşüyor satır aralarına
Kelimeler bu sonbaharda hüzünlü

İÇİMDE BÜYÜYEN SES
İçimde dinmeyen bir çığlık var, sessizliğe gömülmüş,
Sessizliğin koynunda yankılanır durur.
Ne dilim var anlatmaya, ne gücüm saklamaya,
İçimde kırılan her şey, beni bana savurur.