Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

GÜL DİYE
Öyle bir şair değildim ben,
Kaybettim kendimi dizelerin ortasında.
Biliyorsun,
Hangi şehirde nefes alıyorsam
Yalnızlığın başkentidir orası.

GÜLDÜ
Arada durdu gözlerim,
yol sustu bir an.

Yanımdayken
tozlu yollar aşka giderken,

GÜL İLE BÜLBÜL
Gözyaşında kaybolmak isterim,
Bir katre olup süzülsem yanağından.
Ateşine düşen pervane misali,
Yanmak da bir vuslat sanırım.

GÜLLER
Bahar geliyor,
Toprağın kalbinde gizli bir sevinç uyanır.
Sümbül, nergisler sabırsız bir çocuk gibi
Rengine kavuşacağı günü sayar.

GÜLLER BİTER
Sanma ki suskunum
Ufukta güneşler solsa bile
Bir bakışta seni ararım her dizede
Bütün dizelerim sana diz çöker

GÜLLER SAÇILSIN
Pencerenden güller saçılsın,
Işıkla dolsun gönlün,
Baharlar kapına uğrasın sessizce,
Gözlerinde gülümsemeler çoğalsın,
Aklar saçına uğramasın daha, zaman sana kıyamazken.

GÜLŞENDE NAZ
Güle naz yakışır, ey dilber,
Bülbül figan ile söyler derdini.
Gonca dudakların açsa bir seher,
Gülşen olur gönlümün her yeri.

GÜLÜM
Var olsan da bir olmasan da
Artık mevsimde görünüyor
Acı, hüzün
Bulutlar ağladıkça

GÜLÜN FİGANI
Sevda dediğin
bir bülbülün geceye bıraktığı figandır;
dilden düşmeyen bir türkü gibi
her nefeste adın çoğalır.

GÜLÜŞÜN BENDE KALIR
Zaman usulca akarken,
Gülüşün bende kalır.
Akşamın sessiz koynunda,
Adın yüreğime yazılır.